ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»


(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/ 1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του ΕΣΥ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.



Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: inf0@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515) Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία"

Γιατί το μήκος μετράει...

Η φωτογραφία είναι ευγενική προσφορά του συναδέλφου από το διπλανό γραφείο.

Επιτέλους Παρασκευή...!

Ωχ!! Που βρίσκομαι? Που πήγαν όλοι??? Λες να με ξεχάσανε?


Ψιτ! Από δω καλέ! Πάρτο όλο αριστερά! Άντε μπες στο αμάξι να φύγουμε!


Εεεε! Για που το βάλατε εσεις??? Γυρίστε πίσω τώρα!!!


Μμμμμ.... μην τον ακούτε κορίτσια αυτό τον αγροίκο! Καλό τριήμερο και προσοχή στο δρόμο!!

Τελικά το shopping είναι therapy!

Χτες το απόγευμα το πήρα απόφαση. Θα πήγαινα για ψώνια. Θα μου πεις γυναίκα δεν είσαι? Τα ψώνια είναι στο αίμα σου! Κι όμως, εγώ που συνήθιζα να βγαίνω στα μαγαζιά και να επιστρέφω σπίτι

• στην καλύτερη όταν οι πωλήτριες κατέβαζαν τα ρολά,
• και στη χειρότερη όταν μου τελείωναν τα λεφτά,

τους τελευταίους μήνες έχω πέσει σε καταστολή!

Ε, χτες μετά το γραφείο, με το δισάκι μου στο ώμο (βλέπε λαπτόπι), κατηφόρισα την Ερμού και ξεχύθηκα στα μαγαζιά. Σε λιγότερο από 2 ώρες είχα χτυπήσει 3 γνωστές αλυσίδες - ναούς του οικονομικού shopping και άφησα και μερικές εκκρεμότητες. Δηλαδή θα επιστρέψω οσονούπω στον τόπο του εγκλήματος για να ολοκληρώσω το έργο μου και να αρπάξω 2-3 ακόμη λάφυρα που δεν βρήκα στο νουμεράκι μου.

Ακολούθησα βεβαίως οργανωμένη στρατηγική (καταστάλαγμα εμπειρίας ετών και εκπαιδευμένο μάτι), σκανάροντας με ταχύτητα αστραπής ράφια και κρεμάστρες. Με ένα πέρασμα και κινήσεις αιλουροειδούς, μπαίνω στο δοκιμαστήριο με μια στοίβα ρούχα και στην ιδανική περίπτωση κατευθύνομαι στο ταμείο με την ίδια ακριβώς στοίβα. Αν το συγκεκριμένο φλόου ακολουθηθεί σε όλα τα καταστήματα χωρίς παρεκκλίσεις, έχουμε επιτύχει το στόχο μας 100% και επιστρέφουμε στο σπίτι νικητές!

Σήμερα πάμε για το δεύτερο γύρο. Ευτυχώς επέστρεψε ο παλιός καλός μου εαυτός!

Ζήτω τα 80s!

Τις τελευταίες μέρες στο γραφείο έχει πέσει μια βαρεμάρα. Σήμερα όμως άνοιξε η τύχη μας. Μιλάω για μας τις λεύτερες! Σκάσαν μύτη 2 τυπάκια, συνεργάτες μας από τη μακρινή και εξωτική Γερμανία (βασικά από ένα κωλοχώρι στην άκρη του πουθενά είναι, που για να το βρεις μόνος σου δεν παίζει!).
Δεν μπορείτε να φανταστείτε το λουκ! Λογικά θα πρέπει ψωνίζουν από τη μοναδική ξεχασμένη μπουτίκ περασμένης δεκαετίας που μάλλον ξέμεινε στο χωριό τους.
Όχι δεν είμαι κακός άνθρωπος αυτοί είναι ντυμένοι λες και ετοιμάζονται να πάνε σε gay parade!
Λευκό παντελόνι, απροσδιορίστου σχεδίου και χρωμάτων μπλουζάκι, σπορτέξ παπουτσάκι και χρυσό βραχιολάκι ο ένας συν το μαλλί ξανθό με ανταύγειες και κούρεμα Τζόρτζ Μάικλ στο βιντεοκλίπ του Last Christmas.
Ο άλλος δε με ιντριγκάρει τόσο, νομίζω φταίει το πουκάμισο - κάλυμμα για μαξιλάρι βεράντας (της γιαγιάς μου).

Άτιμε Προυστ!

Η Perssefoni μου ζήτησε να απαντήσω το παρακάτω ερωτηματολόγιο και εγω σαν καλό κοριτσάκι το έκανα. Θαυμάστε!

1. η απόλυτη ευτυχία για σας είναι?
Ακόμα δεν αρχίσαμε και πέσαμε στα δύσκολα? Να είμαι ήρεμη, χωρίς άγχος μάλλον.
2. τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί?
Το άτιμο το κινητό-ξυπνητήρι.
3. η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια?
Οτι γελάω συνέχεια είναι γνωστό αλλά η τελευταία κρίση που έπαθα ήταν χτες βράδυ με κάτι που διαβασα.
4. το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι?
Είμαι άνθρωπος της συνήθειας.
5. το βασικό ελάττωμά σας?
Ατολμία.
6. σε ποιά λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια?
Σε όσα διορθώνονται εύκολα.
7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο?
Με καμία.
8. ποιοί είναι οι ήρωες σας σήμερα?
Η ανηψιά του Αστυνόμου Σαίνη.
9. το αγαπημένο σας ταξίδι?
Όλα όσα ήταν για διακοπές.
10. οι αγαπημένοι σας συγγραφείς?
Πείτε με ρηχή αλλά είναι η Αγκάθα Κρίστι.
11. ποιά αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα?
Αυτογνωσία.
12. ….και σε μία γυναίκα?
Αυτογνωσία.
13. ο αγαπημένος σας συνθέτης?
Ίσως ο Κραουνάκης, τα τραγούδια του πάντα κάτι μου κάνουν.
14. το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους?
Δεν μπορώ να σφυρίξω, κλαψ!
15. το βιβλίο που σας σημάδεψε?
Κανένα ακόμα.
16. η ταινία που σας σημάδεψε?
Μου άρεσε πολύ το Se7en.
17. ο αγαπημένος σας ζωγράφος?
Στο μυαλό μου έρχεται ο Μοντιλιάνι.
18. το αγαπημένο σας χρώμα?
Το πράσινο.
19. ποιά θεωρείτε τη μεγαλύτερη επιτυχία σας?
Καλά τώρα, ποια να πρωτοθυμηθώ????
20. το αγαπημένο σας ποτό?
Το ντραμπούι.
21. για ποιό πράγμα μετανοιώνετε περισσότερο?
Για τίποτα.
22. τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’όλα?
Τις τερέζες. Μικρές και μεγάλες.
23. όταν δε γράφετε ποιά είναι η αγαπημένη σας ασχολία?
Ο ύπνος.
24. ο μεγαλύτερος φόβος σας?
Η μοναξιά.
25. σε ποιά περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέμματα?
Όταν δεν έχω άλλη επιλογή.
26. ποιό είναι το μότο σας?
Ωχ αδερφέ!! (Αστειεύομαι)
27. πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε?
Χωρίς πόνο και ξαφνικά.
28. εάν συνέβαινε να συναντήσετε το θεό τι θα θέλατε να σας πει?
Ένα ανέκδοτο.
29. σε ποιά πνευματική κατασταση βρίσκεστε αυτό τον καιρό?
Της βαρεμάρας. Φαίνεται?

Η δικιά μου η πρόσκληση πάει στους 5-6 πιστούς μου αναγνώστες! Ήρθε η ώρα να πέσουν οι μάσκες!!!

Χειμώνας καπούτ! Πάμε Καλοκαίρι?

Έ, ε ε ε έρχεται…..!!!!!!!!!
Λοιπόν έχουμε και λέμε. Πρώτα να φέρουμε τα πάνω κάτω στη ντουλάπα. Ταχτοποιούμε τα χειμωνιάτικα στα κουτιά τους, σιδερώνουμε τα καλοκαιρινά. Αλλάζουμε παπούτσια και τσάντες. Βγάζουμε το χοντρό πάπλωμα και στρώνουμε το λάιτ.
Μαζεύουμε τα χαλιά και φωνάζουμε τον τύπο «καλημέρα, για τα χαλιά είμαστε!» να έρθει να τα πάρει για καθάρισμα.
Τώρα πρέπει να κάνουμε και μια γενική φασίνα μέσα έξω και να φτιάξουμε και το μπαλκόνι.

Άμα τα κάνουμε όλα αυτά να θυμηθούμε να κάνουμε και τη φορολογική δήλωση (άσχετο αλλά πλησιάζει η προθεσμία!).

Αν δεν τα κάνατε όλα αυτά το σαββατοκύριακο που μας πέρασε, μη στεναχωριέστε και το επόμενο προλαβαίνετε. Α, και τώρα που κάνατε το σπίτι καλοκαιρινό, φτιάξτε και μια σπιτική λεμονάδα να δροσίζετε τους φίλους σας. Ακολουθούν απλές οδηγίες παρασκευής.

3 ποτήρια νερό
1 κιλό ζάχαρη
2 ποτήρια χυμό λεμονιού
2-3 φλούδες λεμονιού

Βράζετε νερό με ζάχαρη για 3-4 λεπτά, ρίχνετε το χυμό λεμονιού και κατεβάζετε από τη φωτιά. Όταν κρυώσει, τη βάζετε στο ψυγείο. Σερβίρετε με κρύο νερό και για κάθε μια δόση χυμό βάζετε τέσσερις δόσεις νερό.
Tip: Για ροζουλί χρώμα προσθέστε αν θέλετε 2-3 λιωμένες φράουλες.

Δοκιμάστε το, είναι ωραιότατο!

Ελπίζω αυτές τις μέρες που λείπω από τη μπλογκόσφαιρα να μην έχασα πάρα πολλά! Ξέρετε, τίποτε ίντριγκες, πάθη και λοιπές ενδιαφέρουσες εξελίξεις.

Θα επανέλθω την επόμενη εβδομάδα πιο ανεβασμένη!

Τον τελευταίο καιρό έχω φάει κόλλημα με αυτά τα τραγουδάκια. Πάρτε τα και σεις άμα θέλετε και καλό σαββατοκύριακο!

Ποιός έχει λόγο στην αγάπη

Μην υποκρίνεσαι

Προσεχώς καλύτερες μέρες...

Θα παραμείνουμε για λίγο ακόμη κλειστά λόγω φόρτου εργασίας.

Πώς πέρασα τη βδομάδα μου

Παρά τη αρκετά πηγμένη περασμένη εβδομάδα κατάφερα να παρακολουθήσω 2 ταινίες στο DVD, τις οποίες σας συστήνω ανεπιφύλακτα.
Η πρώτη λέγεται Shattered Glass και αφορά την πραγματική ιστορία ενός νεαρού ανερχόμενου δημοσιογράφου ονόματι Stephen Glass ο οποίος αρθρογραφούσε για αρκετά χρόνια στο αμερικανικό The New Republic στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Ο Glass χρησιμοποιούσε συστηματικά ψεύτικα στοιχεία, ονόματα και πηγές για να τεκμηριώσει τα άρθρα του ενώ πολλές ήταν οι περιπτώσεις στις οποίες ο δημοσιογράφος «κατασκεύασε» ιστορίες από το μηδέν. Η ταινία είναι πραγματικά ενδιαφέρουσα (έχω την εντύπωση ότι δυστυχώς δεν προβλήθηκε ποτέ στις ελληνικές αίθουσες) και αν θέλετε μπορείτε να διαβάσετε και το άρθρο του Forbes σχετικά με την αποκάλυψη της απάτης.
Η δεύτερη ταινία πάλι θα μπορούσε να είναι αληθινή ιστορία. Σκηνοθετημένη από το John Malkovich, η ταινία The dancer upstairs διαδραματίζεται σε μια «φανταστική» υπό το καθιστός του φασισμού χώρα της Νοτίου Αμερικής (το όνομά της δεν αναφέρεται ποτέ). O βασικός πρωταγωνιστής είναι ο Javier Bardem και πραγματικά απογειώνει την ταινία ενώ ιδιαίτερη προσοχή αξίζει να δώσει κανείς στο υποβλητικό της soundtrack.

Επίσης προτείνω να περάσετε και μια βόλτα από το Σταυρό του Νότου - Club (Φραντζή & Θαρύπου 37, Ν. Κόσμος, 2109226975 2109239031) όπου κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο οι 101 (νομίζω έτσι συστήθηκαν) δίνουν ρέστα. Με το ζόρι φύγαμε γύρω στις 5 τα ξημερώματα!

Αυτά τα ολίγα από μένα, περιμένω τις προτάσεις σας για μια νέα και δημιουργική βδομάδα!

Το αριστούργημα της 7ης τέχνης!

Και μιας και μιλάμε για αγαπημένες ταινίες και ποιοτικό σινεμά, νομίζω ότι θα ήταν παράληψη να μην αναφέρω την καλύτερη ελληνική splatter παραγωγή με τίτλο "Ο πανίσχυρος μεγιστάνας των ninja".
Δείτε το trailer και υποκλιθείτε στο ταλέντο αυτών των παιδιών...

Και οι εφτά ήταν υπέροχες!

Μετά από πρόσκληση της Julia πάμε για νέο γύρο αποκαλύψεων! Οι 7 λοιπόν αγαπημένες μου ταινίες είναι (με τυχαία σειρά) οι:




Se7en







Annie Hall (ελληνικός τίτλος "Νευρικός Εραστής")







Before Sunrise







Dial M for Murder (ελληνικός τίτλος "Τηλεφωνήσατε ασφάλεια αμέσου δράσεως")






The Usual Suspects







The silence of the lambs (Με πολύ καλό precuel το Manhunter)






Chicago





Βέβαια η λίστα δεν τελειώνει εδώ αλλά νομίζω το δείγμα είναι ιδιαιτέρως ενδεικτικό. Δώσε μου μυστήριο, εγκλήματα και μπερδέματα και την ψυχή μου πάρε!

Και επειδή αγαπητοί μου αναγνώστες δεν είστε και πολλοί, προσκαλώ όποιον αφήσει σχόλιο να πάρει με τη σειρά του το μπαλάκι και να γράψει τις 7 αγαπημένες του ταινίες.
Ευχαριστώ πολύ!!!

Κοτοσαλάτα έχεις ταλέντο!!!

Από τότε που πήρα το καινούριο, υπερσύγχρονο κινητούλι μου (μεταξύ μας γκουμούτσα είναι αλλά τρέντυ) άρχισε να ξεπιδά από μέσα μου ένα ξεχασμένο αλλά πηγαίο ταλέντο μου, που δεν είναι άλλο από αυτό της καλλιτεχνικής (πάντα) φωτογραφίας!!!

Για του λόγου το αληθές θα μοιραστώ μαζί σας δείγματα αυτού του ταλέντου... από το πρόσφατο ταξιδάκι μου στη μακρινή Χαλκίδα.

Μέσα στις μπουρμπουλήθρες!

Στα φανάρια (νέα μέθοδος επαιτείας!)

Να και μία νορμάλ!

Και μπόνους από προηγούμενο ποστ!!!!

Αγαπητοί μου αναγνώστες,

Το ξέρω ότι σας έλειψα και με αναζητάτε απεγνωσμένα αλλά στο γραφείο είχα έναν άλφα (και βήτα μη σου πω) πανικό που δε με άφησε όχι post να γράψω ούτε σχόλιο να αφήσω καλά καλά.

Μέσα σε όλα είχα και ένα ωραιότατο update στο θέμα «σπάσαν τα νερά» του περασμένου μηνού όπως όλοι θα θυμάστε. Ευτυχώς δεν είχαμε πλημμύρες γιατί το πήρα χαμπάρι νωρίς και αυτή τη στιγμή ο φοβερός και τρομερός υδραυλικός ξηλώνει με αυτοθυσία τη μπανιέρα της αποπάνω. Το απόγευμα θα τσεκάρω τα αποτελέσματα αλλά προς το παρόν είμαι αισιόδοξη (όπως με συμβουλέψατε!).

Για να κάνουμε και μια ενημέρωση για τη βδομάδα που πέρασε, είχαμε τα παρακάτω θεματάκια...

Θέμα 1ο. Το Νοέμβριο του 2003 έκανα και γω σαν παιδί που ήμανε μια δίμηνη πρακτική εργασία μετά από προτροπή των καθηγητών του παπιού (σε καλό μου βγήκε βέβαια, στην εταιρία αυτή δουλεύω ακόμα).
Υποτίθεται ότι θα πληρωνόμαστε για τους δύο αυτούς μήνες το αστρονομικό ποσό των 320 έουρος!!! (Εδώ πέφτουν πυροτεχνήματα και χτυπάμε όλοι παλαμάκια!!!)
Μιλάμε για λεφτά όχι αστεία! Ε, βέβαια μας είπανε να μην τα περιμένουμε και αμέσως, κανα δυο χρονάκια σίγουρα. Προχτές λοιπόν με παίρνει τελέφωνο η παλιά σπιτονοικοκυρά μου, να περάσω να πάρω ένα φάκελο από το ένδοξο παπάκι.
Αμάν λέω και γω, ειδοποίηση θα είναι να πάω να πάρω επιτέλους τα λεφτουδάκια μου!!! Ανοίγω το φάκελο με τα χέρια να τρέμουν από τη συγκίνηση, καταλαβαίνετε τώρα, 3 χρόνια αναμονής είναι αυτά! Και τι να δω!! (για κοίτα και συ δίπλα)
Πότε τα πήρα τα λεφτά ρε παιδιά και δεν το θυμάμαι?
Παίρνω τηλεφωνάκι στη γραμματεία και με ενημερώνουν ότι η επιταγή είναι έτοιμη και με περιμένει στο ταμείο (hello???? Δεν θα έπρεπε να με ειδοποιήσει κάποιος – όλους τους άλλους εν τω μεταξύ τους είχαν πάρει τηλέφωνο να πάνε να πλερωθούνε).
Τεσπά, το ξεπερνάω αυτό και σκέφτομαι ότι θα τελειώνω με αυτή την υπόθεση επιτέλους!
Όοοοοχι, όπως πολύ γλυκά με ενημέρωσε η γραμματέας αυτές τις μέρες έχει κατάληψη οπότε δεν μπορώ να πάω στο ταμείο!!!!
Καλό ε? Πότε θα τελειώσει η κατάληψη? Ουδείς γνωρίζει!!!

Θέμα 2ο. Εδώ και 4 μέρες μεταξύ 3.30 και 4.30 το απόγευμα στο τηλέφωνό μου στο γραφείο προσπαθεί κάποιος από Γερμανία να στείλει φαξ!!! Ανά 5 δευτερόλεπτα το τηλέφωνο χτυπάει καμιά 15αριά φορές (αν δεν του το κλείσω) και δώστου πάλι. Και το ωραίο είναι ότι προσπαθεί να το στείλει από 3-4 διαφορετικά νούμερα εναλλάξ! Θα μου πεις γιατί δε στέλνεις ένα φαξάκι να ενημερώσεις ότι το νουμεράκι αυτό ΝΤΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΑΞ ΚΑΡΝΤΙΑ ΜΟΥ!!! Αμ το έστειλα το ριμαδοφάξ αλλά αυτοί ακόμα εκεί ακάθεκτοι! Όχι τίποτα άλλο, θα με βλέπει κανείς που κοπανάω το ακουστικό κάθε τρεις και λίγο και θα με πάρει για τρελή!

*************************************************

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ : «Νοσφεράτου Διδόντικους» κάθε Δευτέρα και Τρίτη, 21.00-22.30 στο θέατρο της Άνοιξης στο Μεταξουργείο (κοντά στην στάση του Μετρό).
Μην το χάσετε, εμείς πάντως λιώσαμε στο γέλιο. Όλα τα παιδιά είναι απίστευτα, λες και οι ρόλοι είναι γραμμένοι πάνω τους. Α, και για τους fans, ο πιανίστας της παράστασης είναι ο Στάθης Δρογώσης!

Και μετά μου λες να μην τα πιστεύω!

Το αγαπημένο μου νούμερο ever είναι το 7. Μιλάμε για τρελό κόλλημα, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο. Πριν λίγο έκανα το παρακάτω τεστάκι και ιδού:

You Are 7: The Enthusiast

You are outgoing and playful - always seeing the happy side to life. You're enthusiastic and excitable. You love anything new. Multi-talented, you do many things well... and find success easy. You prefer to keep things light with others. Opening up is hard for you.

What Number Are You?

Πάρε πέντε!!!

Επειδή τώρα το έπιασα το νόημα (το post του blogagiκίου το διάβαζα με το ένα μάτι κλειστό και το άλλο μισάνοιχτο), απαντάω με μικρή καθυστέρηση στην πρόκληση που αν δεν κάνω λάθος ξεκίνησε η proserpina.

Το ξέρω ότι ψοφάτε να μάθετε τα πάντα για μένα αλλά θα πρέπει να αρκεστείτε σε αυτά τα λίγα προς το παρόν!

1) Βρεφικό σταθμό πήγα μόνο 2 μέρες. Μετά οι γονείς μου με πήραν πάλι σπίτι γιατί δεν ξεκόλαγα από το χέρι της δασκάλας μου!! Γλύτωσε η γυναίκα!!!

2) Μ'αρέσει να πηγαίνω μόνη μου σινεμά. Δε θέλω σχόλια! Έχω φίλους!!

3) Έχω "σκοτώσει" όλα τα φυτά που είχα κατά καιρούς μέσα στο σπίτι. Αυτά που είναι στο μπαλκόνι τρώνε και λίγη βροχή και επιβιώνουν...

4) Όταν ήμουν πολύ μικρή μαδούσα την κουβέρτα μου κάθε βράδυ. Αυτό πως θα το εξηγούσε ο φρόυντ, αγαπητό blogaki?

5) Έχω τρομερή φοβία με τις κατσαρίδες. Κάνω όμως φιλότιμες προσπάθειες να την ξεπεράσω - τις κοπανάω με το σπορτέξ-φονικό όπλο Νο5 ενώ ταυτόχρονα τις βρίζω σα νταλικέρης (το δεύτερο δεν έχει πρακτική αξία, το κάνω μόνο για ψυχική ικανοποίηση)

Τώρα θα πρέπει λέει οι παρακάτω bloggers που θα διαλέξω (αν δεν τους πρόλαβε κανένας άλλος) να γράψουν και αυτοί 5 αποκαλυπτικά πράγματα για τον εαυτό τους (η χαρά του ψώνιου δλδ).

perssefoni
trilian
θεριό
aurelia
τουλίπα

Τα λόγια είναι περιττά...

Μετά τη συνάντηση του περασμένου μήνα με τη super γιαγιά, το Σάββατο το βράδυ είχα άλλη μια επαφή τρύπιου τοίχου σε στάση λεωφορείου. Εκεί που τα λέω με μια φίλη έξω από το μετρό στο φιξ σκάει μύτη σικάτη δεσποινίδα.
- Σύγνωμη, μας λέει, μήπως έχετε (ώρα, εισιτήριο, αναπτήρα, μανό)?

Επιλέξτε παρακαλώ το σωστό!!!

Ντόινγκκκκκκκκκκκκκκκκκκ!!!! Ε, ναι ζητούσε μανό και μάλιστα μας έδειχνε και τα κόκκινα νύχια της μπας και δεν καταλάβαμε!!!

Αφού φυσικά ατύχησε με μας (δε συνηθίζω να το κουβαλάω στη τσάντα μου), πήρε σβάρνα όλες τις κυρίες στη στάση (άτυχη ξανά) και συνέχισε την αναζήτηση και στην απέναντι στάση διασχίζοντας τη Συγγρού με την απόγνωση στο βλέμμα.

Νέο πρωτοποριακό προϊόν!

Τώρα που μπήκε για τα καλά το κρύο και άρχισε να πέφτει και το πρώτο χιονάκι, τι καλύτερο από το να χουχουλιάζεις στον καναπέ αγκαλιά με το αγαπημένο σου βιβλίο, το τηλεκοντρόλ ή ότι άλλο θες βρε αδερφέ!!!

Η κλασική κουβερτούλα όμως δε βολεύει! Σου φεύγει από δω, σου φεύγει από κει, δεν μπορείς να βγάλεις έξω τα χέρια σου! Δράμα!!!

Γι'αυτό αγαπητοί αναγνώστες σας παρουσιάζω τη μοναδική, επαναστατική καναποκουβέρτα με ειδικές τρύπες για τα χέρια και το κεφάλι!!!



Για παραγγελίες μπορείτε να απεθύνεστε εδώ.

Καλό σαββατοκύριακο!!!

Απολαύστε και αυτό το χαριτωμένο βιντεάκι με θέμα "Πώς κάνουν μπάνιο οι γυναίκες και πώς οι άνδρες".

Χτες το βράδυ ...

...εκεί που χαλάρωνα ξάπλα στον καναπέ μου, απολαμβάνοντας το 23ο επεισόδιο του 2ου κύκλου του Lost, λιώνοντας μια υπέροχη μαλακή καραμέλα βουτύρου στο στόμα ακούω ξαφνικά ένα ΚΡΑΚ!!!

Όχι δε μπήκε κλέφτης στο σπίτι. Μου έσπασε ένα σφράγισμα. Τι έσπασε δηλαδή, που βγήκε ολόκληρο και ενσωματώθηκε με την καραμέλα αφήνοντας πίσω ένα τεράστιο κενό (ή αλλιώς κουφάλα). Το συγκεκριμένο σφράγισμα πρέπει να το είχα από την εποχή των παγετώνων και μάλλον ήρτεν η ώραν του.

Το καλό είναι ότι τον οδοντίατρο δεν τον φοβάμαι καθόλου σε αντίθεση με τους περισσότερους παρότι ο αριθμός των επισκέψεών μου ξεπερνά κατά πολύ το μέσο όρο. Έχω κάνει τα πάντα στην καρέκλα του οδοντιάτρου (μην πάει ο νους σας στο κακό!). Τι να πρωτοθυμηθώ? Τα σφραγίσματα, τις απονευρώσεις, τις εξαγωγές, τα σιδεράκια ή τους καθαρισμούς ενώ φορούσα σιδεράκια?

Έχω κάτσει γύρω στο δίωρο σε οδοντιατρική καρέκλα με τη γιατρό από πάνω να προσπαθεί να μου βγάλει ένα φρονιμίτη έχοντας χρησιμοποιήσει 2 ενέσεις και όλων των ειδών τις τανάλιες. Όταν όμως μετά από τόνους ιδρώτα και αγκομαχητών τα καταφέραμε (η προσπάθεια ήταν ομαδική), η ικανοποίηση ήταν τεράστια! Πάνε πια οι παλιές καλές ημέρες! Τώρα μόνο κανένα σφραγισματάκι και έξω απ΄την πόρτα!!