Πώς πέρασα τη βδομάδα μου

Παρά τη αρκετά πηγμένη περασμένη εβδομάδα κατάφερα να παρακολουθήσω 2 ταινίες στο DVD, τις οποίες σας συστήνω ανεπιφύλακτα.
Η πρώτη λέγεται Shattered Glass και αφορά την πραγματική ιστορία ενός νεαρού ανερχόμενου δημοσιογράφου ονόματι Stephen Glass ο οποίος αρθρογραφούσε για αρκετά χρόνια στο αμερικανικό The New Republic στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Ο Glass χρησιμοποιούσε συστηματικά ψεύτικα στοιχεία, ονόματα και πηγές για να τεκμηριώσει τα άρθρα του ενώ πολλές ήταν οι περιπτώσεις στις οποίες ο δημοσιογράφος «κατασκεύασε» ιστορίες από το μηδέν. Η ταινία είναι πραγματικά ενδιαφέρουσα (έχω την εντύπωση ότι δυστυχώς δεν προβλήθηκε ποτέ στις ελληνικές αίθουσες) και αν θέλετε μπορείτε να διαβάσετε και το άρθρο του Forbes σχετικά με την αποκάλυψη της απάτης.
Η δεύτερη ταινία πάλι θα μπορούσε να είναι αληθινή ιστορία. Σκηνοθετημένη από το John Malkovich, η ταινία The dancer upstairs διαδραματίζεται σε μια «φανταστική» υπό το καθιστός του φασισμού χώρα της Νοτίου Αμερικής (το όνομά της δεν αναφέρεται ποτέ). O βασικός πρωταγωνιστής είναι ο Javier Bardem και πραγματικά απογειώνει την ταινία ενώ ιδιαίτερη προσοχή αξίζει να δώσει κανείς στο υποβλητικό της soundtrack.

Επίσης προτείνω να περάσετε και μια βόλτα από το Σταυρό του Νότου - Club (Φραντζή & Θαρύπου 37, Ν. Κόσμος, 2109226975 2109239031) όπου κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο οι 101 (νομίζω έτσι συστήθηκαν) δίνουν ρέστα. Με το ζόρι φύγαμε γύρω στις 5 τα ξημερώματα!

Αυτά τα ολίγα από μένα, περιμένω τις προτάσεις σας για μια νέα και δημιουργική βδομάδα!

Το αριστούργημα της 7ης τέχνης!

Και μιας και μιλάμε για αγαπημένες ταινίες και ποιοτικό σινεμά, νομίζω ότι θα ήταν παράληψη να μην αναφέρω την καλύτερη ελληνική splatter παραγωγή με τίτλο "Ο πανίσχυρος μεγιστάνας των ninja".
Δείτε το trailer και υποκλιθείτε στο ταλέντο αυτών των παιδιών...

Και οι εφτά ήταν υπέροχες!

Μετά από πρόσκληση της Julia πάμε για νέο γύρο αποκαλύψεων! Οι 7 λοιπόν αγαπημένες μου ταινίες είναι (με τυχαία σειρά) οι:




Se7en







Annie Hall (ελληνικός τίτλος "Νευρικός Εραστής")







Before Sunrise







Dial M for Murder (ελληνικός τίτλος "Τηλεφωνήσατε ασφάλεια αμέσου δράσεως")






The Usual Suspects







The silence of the lambs (Με πολύ καλό precuel το Manhunter)






Chicago





Βέβαια η λίστα δεν τελειώνει εδώ αλλά νομίζω το δείγμα είναι ιδιαιτέρως ενδεικτικό. Δώσε μου μυστήριο, εγκλήματα και μπερδέματα και την ψυχή μου πάρε!

Και επειδή αγαπητοί μου αναγνώστες δεν είστε και πολλοί, προσκαλώ όποιον αφήσει σχόλιο να πάρει με τη σειρά του το μπαλάκι και να γράψει τις 7 αγαπημένες του ταινίες.
Ευχαριστώ πολύ!!!

Κοτοσαλάτα έχεις ταλέντο!!!

Από τότε που πήρα το καινούριο, υπερσύγχρονο κινητούλι μου (μεταξύ μας γκουμούτσα είναι αλλά τρέντυ) άρχισε να ξεπιδά από μέσα μου ένα ξεχασμένο αλλά πηγαίο ταλέντο μου, που δεν είναι άλλο από αυτό της καλλιτεχνικής (πάντα) φωτογραφίας!!!

Για του λόγου το αληθές θα μοιραστώ μαζί σας δείγματα αυτού του ταλέντου... από το πρόσφατο ταξιδάκι μου στη μακρινή Χαλκίδα.

Μέσα στις μπουρμπουλήθρες!

Στα φανάρια (νέα μέθοδος επαιτείας!)

Να και μία νορμάλ!

Και μπόνους από προηγούμενο ποστ!!!!

Αγαπητοί μου αναγνώστες,

Το ξέρω ότι σας έλειψα και με αναζητάτε απεγνωσμένα αλλά στο γραφείο είχα έναν άλφα (και βήτα μη σου πω) πανικό που δε με άφησε όχι post να γράψω ούτε σχόλιο να αφήσω καλά καλά.

Μέσα σε όλα είχα και ένα ωραιότατο update στο θέμα «σπάσαν τα νερά» του περασμένου μηνού όπως όλοι θα θυμάστε. Ευτυχώς δεν είχαμε πλημμύρες γιατί το πήρα χαμπάρι νωρίς και αυτή τη στιγμή ο φοβερός και τρομερός υδραυλικός ξηλώνει με αυτοθυσία τη μπανιέρα της αποπάνω. Το απόγευμα θα τσεκάρω τα αποτελέσματα αλλά προς το παρόν είμαι αισιόδοξη (όπως με συμβουλέψατε!).

Για να κάνουμε και μια ενημέρωση για τη βδομάδα που πέρασε, είχαμε τα παρακάτω θεματάκια...

Θέμα 1ο. Το Νοέμβριο του 2003 έκανα και γω σαν παιδί που ήμανε μια δίμηνη πρακτική εργασία μετά από προτροπή των καθηγητών του παπιού (σε καλό μου βγήκε βέβαια, στην εταιρία αυτή δουλεύω ακόμα).
Υποτίθεται ότι θα πληρωνόμαστε για τους δύο αυτούς μήνες το αστρονομικό ποσό των 320 έουρος!!! (Εδώ πέφτουν πυροτεχνήματα και χτυπάμε όλοι παλαμάκια!!!)
Μιλάμε για λεφτά όχι αστεία! Ε, βέβαια μας είπανε να μην τα περιμένουμε και αμέσως, κανα δυο χρονάκια σίγουρα. Προχτές λοιπόν με παίρνει τελέφωνο η παλιά σπιτονοικοκυρά μου, να περάσω να πάρω ένα φάκελο από το ένδοξο παπάκι.
Αμάν λέω και γω, ειδοποίηση θα είναι να πάω να πάρω επιτέλους τα λεφτουδάκια μου!!! Ανοίγω το φάκελο με τα χέρια να τρέμουν από τη συγκίνηση, καταλαβαίνετε τώρα, 3 χρόνια αναμονής είναι αυτά! Και τι να δω!! (για κοίτα και συ δίπλα)
Πότε τα πήρα τα λεφτά ρε παιδιά και δεν το θυμάμαι?
Παίρνω τηλεφωνάκι στη γραμματεία και με ενημερώνουν ότι η επιταγή είναι έτοιμη και με περιμένει στο ταμείο (hello???? Δεν θα έπρεπε να με ειδοποιήσει κάποιος – όλους τους άλλους εν τω μεταξύ τους είχαν πάρει τηλέφωνο να πάνε να πλερωθούνε).
Τεσπά, το ξεπερνάω αυτό και σκέφτομαι ότι θα τελειώνω με αυτή την υπόθεση επιτέλους!
Όοοοοχι, όπως πολύ γλυκά με ενημέρωσε η γραμματέας αυτές τις μέρες έχει κατάληψη οπότε δεν μπορώ να πάω στο ταμείο!!!!
Καλό ε? Πότε θα τελειώσει η κατάληψη? Ουδείς γνωρίζει!!!

Θέμα 2ο. Εδώ και 4 μέρες μεταξύ 3.30 και 4.30 το απόγευμα στο τηλέφωνό μου στο γραφείο προσπαθεί κάποιος από Γερμανία να στείλει φαξ!!! Ανά 5 δευτερόλεπτα το τηλέφωνο χτυπάει καμιά 15αριά φορές (αν δεν του το κλείσω) και δώστου πάλι. Και το ωραίο είναι ότι προσπαθεί να το στείλει από 3-4 διαφορετικά νούμερα εναλλάξ! Θα μου πεις γιατί δε στέλνεις ένα φαξάκι να ενημερώσεις ότι το νουμεράκι αυτό ΝΤΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΑΞ ΚΑΡΝΤΙΑ ΜΟΥ!!! Αμ το έστειλα το ριμαδοφάξ αλλά αυτοί ακόμα εκεί ακάθεκτοι! Όχι τίποτα άλλο, θα με βλέπει κανείς που κοπανάω το ακουστικό κάθε τρεις και λίγο και θα με πάρει για τρελή!

*************************************************

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ : «Νοσφεράτου Διδόντικους» κάθε Δευτέρα και Τρίτη, 21.00-22.30 στο θέατρο της Άνοιξης στο Μεταξουργείο (κοντά στην στάση του Μετρό).
Μην το χάσετε, εμείς πάντως λιώσαμε στο γέλιο. Όλα τα παιδιά είναι απίστευτα, λες και οι ρόλοι είναι γραμμένοι πάνω τους. Α, και για τους fans, ο πιανίστας της παράστασης είναι ο Στάθης Δρογώσης!

Και μετά μου λες να μην τα πιστεύω!

Το αγαπημένο μου νούμερο ever είναι το 7. Μιλάμε για τρελό κόλλημα, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο. Πριν λίγο έκανα το παρακάτω τεστάκι και ιδού:

You Are 7: The Enthusiast

You are outgoing and playful - always seeing the happy side to life. You're enthusiastic and excitable. You love anything new. Multi-talented, you do many things well... and find success easy. You prefer to keep things light with others. Opening up is hard for you.

What Number Are You?

Πάρε πέντε!!!

Επειδή τώρα το έπιασα το νόημα (το post του blogagiκίου το διάβαζα με το ένα μάτι κλειστό και το άλλο μισάνοιχτο), απαντάω με μικρή καθυστέρηση στην πρόκληση που αν δεν κάνω λάθος ξεκίνησε η proserpina.

Το ξέρω ότι ψοφάτε να μάθετε τα πάντα για μένα αλλά θα πρέπει να αρκεστείτε σε αυτά τα λίγα προς το παρόν!

1) Βρεφικό σταθμό πήγα μόνο 2 μέρες. Μετά οι γονείς μου με πήραν πάλι σπίτι γιατί δεν ξεκόλαγα από το χέρι της δασκάλας μου!! Γλύτωσε η γυναίκα!!!

2) Μ'αρέσει να πηγαίνω μόνη μου σινεμά. Δε θέλω σχόλια! Έχω φίλους!!

3) Έχω "σκοτώσει" όλα τα φυτά που είχα κατά καιρούς μέσα στο σπίτι. Αυτά που είναι στο μπαλκόνι τρώνε και λίγη βροχή και επιβιώνουν...

4) Όταν ήμουν πολύ μικρή μαδούσα την κουβέρτα μου κάθε βράδυ. Αυτό πως θα το εξηγούσε ο φρόυντ, αγαπητό blogaki?

5) Έχω τρομερή φοβία με τις κατσαρίδες. Κάνω όμως φιλότιμες προσπάθειες να την ξεπεράσω - τις κοπανάω με το σπορτέξ-φονικό όπλο Νο5 ενώ ταυτόχρονα τις βρίζω σα νταλικέρης (το δεύτερο δεν έχει πρακτική αξία, το κάνω μόνο για ψυχική ικανοποίηση)

Τώρα θα πρέπει λέει οι παρακάτω bloggers που θα διαλέξω (αν δεν τους πρόλαβε κανένας άλλος) να γράψουν και αυτοί 5 αποκαλυπτικά πράγματα για τον εαυτό τους (η χαρά του ψώνιου δλδ).

perssefoni
trilian
θεριό
aurelia
τουλίπα

Τα λόγια είναι περιττά...

Μετά τη συνάντηση του περασμένου μήνα με τη super γιαγιά, το Σάββατο το βράδυ είχα άλλη μια επαφή τρύπιου τοίχου σε στάση λεωφορείου. Εκεί που τα λέω με μια φίλη έξω από το μετρό στο φιξ σκάει μύτη σικάτη δεσποινίδα.
- Σύγνωμη, μας λέει, μήπως έχετε (ώρα, εισιτήριο, αναπτήρα, μανό)?

Επιλέξτε παρακαλώ το σωστό!!!

Ντόινγκκκκκκκκκκκκκκκκκκ!!!! Ε, ναι ζητούσε μανό και μάλιστα μας έδειχνε και τα κόκκινα νύχια της μπας και δεν καταλάβαμε!!!

Αφού φυσικά ατύχησε με μας (δε συνηθίζω να το κουβαλάω στη τσάντα μου), πήρε σβάρνα όλες τις κυρίες στη στάση (άτυχη ξανά) και συνέχισε την αναζήτηση και στην απέναντι στάση διασχίζοντας τη Συγγρού με την απόγνωση στο βλέμμα.

Νέο πρωτοποριακό προϊόν!

Τώρα που μπήκε για τα καλά το κρύο και άρχισε να πέφτει και το πρώτο χιονάκι, τι καλύτερο από το να χουχουλιάζεις στον καναπέ αγκαλιά με το αγαπημένο σου βιβλίο, το τηλεκοντρόλ ή ότι άλλο θες βρε αδερφέ!!!

Η κλασική κουβερτούλα όμως δε βολεύει! Σου φεύγει από δω, σου φεύγει από κει, δεν μπορείς να βγάλεις έξω τα χέρια σου! Δράμα!!!

Γι'αυτό αγαπητοί αναγνώστες σας παρουσιάζω τη μοναδική, επαναστατική καναποκουβέρτα με ειδικές τρύπες για τα χέρια και το κεφάλι!!!



Για παραγγελίες μπορείτε να απεθύνεστε εδώ.

Καλό σαββατοκύριακο!!!

Απολαύστε και αυτό το χαριτωμένο βιντεάκι με θέμα "Πώς κάνουν μπάνιο οι γυναίκες και πώς οι άνδρες".

Χτες το βράδυ ...

...εκεί που χαλάρωνα ξάπλα στον καναπέ μου, απολαμβάνοντας το 23ο επεισόδιο του 2ου κύκλου του Lost, λιώνοντας μια υπέροχη μαλακή καραμέλα βουτύρου στο στόμα ακούω ξαφνικά ένα ΚΡΑΚ!!!

Όχι δε μπήκε κλέφτης στο σπίτι. Μου έσπασε ένα σφράγισμα. Τι έσπασε δηλαδή, που βγήκε ολόκληρο και ενσωματώθηκε με την καραμέλα αφήνοντας πίσω ένα τεράστιο κενό (ή αλλιώς κουφάλα). Το συγκεκριμένο σφράγισμα πρέπει να το είχα από την εποχή των παγετώνων και μάλλον ήρτεν η ώραν του.

Το καλό είναι ότι τον οδοντίατρο δεν τον φοβάμαι καθόλου σε αντίθεση με τους περισσότερους παρότι ο αριθμός των επισκέψεών μου ξεπερνά κατά πολύ το μέσο όρο. Έχω κάνει τα πάντα στην καρέκλα του οδοντιάτρου (μην πάει ο νους σας στο κακό!). Τι να πρωτοθυμηθώ? Τα σφραγίσματα, τις απονευρώσεις, τις εξαγωγές, τα σιδεράκια ή τους καθαρισμούς ενώ φορούσα σιδεράκια?

Έχω κάτσει γύρω στο δίωρο σε οδοντιατρική καρέκλα με τη γιατρό από πάνω να προσπαθεί να μου βγάλει ένα φρονιμίτη έχοντας χρησιμοποιήσει 2 ενέσεις και όλων των ειδών τις τανάλιες. Όταν όμως μετά από τόνους ιδρώτα και αγκομαχητών τα καταφέραμε (η προσπάθεια ήταν ομαδική), η ικανοποίηση ήταν τεράστια! Πάνε πια οι παλιές καλές ημέρες! Τώρα μόνο κανένα σφραγισματάκι και έξω απ΄την πόρτα!!

Γνωστές ταινίες αλλιώς...

Αν δεν έχετε χρόνο για ταινίες, μπορείτε να διαθέσετε ένα λεπτό και να τις "δείτε" εδώ ή 30 δευτερόλεπτα εδώ.

Το αγαπημένο μου μέχρι τώρα είναι το Wild Things!!!

Την εβδομάδα που μας πέρασε...

...πήγα να δω ένα διαμέρισμα σκέτη απογοήτευση (Δευτέρα)

...έκλεισε το blog του ο Gelial :( (Τρίτη)

...ανακάλυψα οτι το χαριτωμένο (και κυρίως οικονομικότατο) κινητούλι που θέλω δεν υπάρχει σε κανένα κατάστημα ΟΤΕ του νομού αττικής και περιχώρων (Τετάρτη)

... κάτι θα έκανα αλλά τώρα δεν το θυμάμαι (Πέμπτη)

...έβαψα και κούρεψα το μαλλί (έπεσε λίγο η αφάνα στις άκρες...)(Παρασκευή)


...πήγαμε εκδρομούλα στο Ναύπλιο - από κει είναι και οι φωτογραφίες (Σάββατο)

...παίζαμε trivial επί 5 συνεχόμενες ώρες και νικητή δε βγάλαμε. Θριάμβευσε η ασχετοσύνη μας για άλλη μια φορά (Κυριακή)

Χαρακτηριστικό στιγμιότυπο:





- (Φίλη Νο1)Που βρίσκεται το νησί είμαι-μια-κουκίδα-στο-χάρτη?
- (Φίλη Νο2) Αχ, ξέρω, το είχα δει στο "Μένουμε Ελλάδα"!!!
- (Εγώ με ενθουσιασμό!) Πρέπει να είναι κοντά στη μαύρη θάλλασα!!!

..........................................................................

Το μαγαζί αποκάτω δεν το επισκεφτήκαμε αλλά την επόμενη φορά οποσδήποτε γιατί μας έφαγε η περιέργεια.

Φάγαμε κάτι τεράστια γλυκά (το δικό μου είναι αυτό από αριστερά...)

Συμπέρασμα: Όταν πλησιάζει Σαββατοκύριακο όλα φτιάχνουν. Πώς περνάει τώρα άλλη μια βδομάδα??? Ε????

Πόσο κάνει 789 x 564?

Ποιά κομπιουτεράκια και βλακείες?
Έτσι κάνουμε πολλαπλασιασμό!!!

Ήρθε σήμερα στο mail μου και είναι πράγματι ενδιαφέρον!

Άλλα λεει η θειά μου άλλα ακούν τα αυτιά μου!!

Σάββατο βράδυ στη Βασ. Σοφίας περιμένουμε με μια φίλη, μια τρίτη φίλη σε μια στάση λεωφορείου. Πλησιάζει τρέχοντας μια γιαγιούλα με πατομπούκαλα αγχωμένη μήπως έχασε το λεωφορείο.
Πέρασε το 550? με ρωτάει
Πέρασε μόλις, της λεω
Πω, πω, τώρα πως θα πάω στο Μαρούσι? Μπλα, μπλα, τι λεωφορείο να πάρω, πότε θα περάσει? (τα μισά τα λέγε σε μας, τα μισά στον αέρα). Να πάρω το μετρό καλύτερα, αλλά που να μπερδεύομαι με ηλεκτρικό…
Το μετρό, της λεω, δε συμφέρει (τη φαντάζομαι να ανεβοκατεβαίνει σκάλες και να αλλάζει τρένα μες τον πανικό και αγχώθηκα μόνο στη σκέψη!!), καλύτερα βολεύει το λεωφορείο.
Μπα δε με νοιάζει!! Έχω κάρτα!!!! μου λεει και με στέλνει!


Δε συνεχίζω τη συνομιλία γιατί το βλέπω ότι καταλήγει σε αδιέξοδο το πράγμα και στο καπάκι βλέπω και τη φίλη μας να έρχεται από το βάθος.
Έρχεται και η μικρή, λεω στη φίλη μου.
Που? Που? Έρχεται το λεωφορείο??!! λεει η γιαγιά

Συνεννόηση μπουζούκι!

Και νυστάζω και βαριέμαι και διψώ και κατουριέμαι...

Σκέψεις και Συμπεράσματα από την εταιρική συνάντηση της Παρασκευής. (όπως τα κατέγραψα στο χρήσιμο μπλοκ σημειώσεων που μας έδωσαν)

1. Βαριέμαι...
2. Κατουριέμαι (Πότε θα κάνουν διάλειμμα??)
3. Ο νέος οικον. μας διευθυντής (από τα εξωτερικά) όταν κρατάει το μικρόφωνο μου θυμίζει τραγουδιστή νεανικού βρετανικού boy band (φανταστείτε Ronan Keating από Boyzone – νομίζω έτσι λεγόταν)
4. Το κέικ είναι μπαγιάτικο.
5. Η εταιρία μας τελικά έχει μαζέψει το μεγαλύτερο ποσοστό άσχημων ανδρών Αθηνών και περιχώρων.
6. Βαριέμαι...
7. Πεινάω!
8. Έξω έχει λιακάδα, θέλω να πάω για καφέ τώρα!!!!
9. Βαριέμαι...

Αλλαγή πορείας.

Μετά την εμψύχωση που δέχτηκα από φίλους bloggers σχετικά με τα τελευταία μου παθήματα, έχω ήδη αρχίσει να βλέπω τα πράγματα πιο θετικά. Ίσως να βοηθάει το γεγονός ότι σήμερα είναι Πέμπτη, αύριο η εταιρία μου διεξάγει ημερίδα σε παραλιακό χοτέλ οπότε αλλάζουμε παραστάσεις και αυτό είναι μάλλον καλό, το βράδυ θα πάω με μια φίλη να δούμε επιτέλους το «2» και το Σάββατο θα πάμε να παρακολουθήσουμε μια συναυλία ενός άλλου φίλου στο «Τσάι στη Σαχάρα».

Επίσης έχω αρχίσει πιο εντατικά να ψάχνω για καινούριο σπίτι και κινητό, που τόσο καιρό ανέβαλα. Wish me luck!!

Οι περιπέτειες του γκαντέμη συνεχίζονται...

Αυτό ήταν! Το 2007 είναι για μένα το έτος της γκαντεμιάς. Τι μου έλεγε το ωροσκόπιό μου ότι φέτος θα είναι σούπερ ερωτική χρονιά με ενδιαφέρουσες εξελίξεις στα επαγγελματικά? Μούφα κυρίες και κύριοι! Μετά την πλημμύρα της περασμένης βδομάδας έσκασε και η χτεσινή αναποδιά για να’ χω να πορεύομαι. Να μη βαριέμαι βρε αδερφέ!

Τι κι αν η μέρα ξεκίνησε χαρούμενα λόγω γενεθλίων? Το σύμπαν άλλα μου μαγείρευε. Τι κι αν μου κάνανε σουρπρίζ οι συνάδελφοι στο γραφείο με τούρτες και το κλασικό τραγουδάκι? Λετε να φταιει που δεν πρόλαβα να κάνω ευχή όταν έσβηνα τα κεράκια?

Σημ. Στη μία τούρτα εν τω μεταξύ είχαν βάλει τους αριθμούς 2 και 5 και στην άλλη ένα 9 μόνο του. Ήταν μια αποτυχημένη προσπάθεια να βάλουν το 2 και το 9 μαζί για να με παρουσιάσουν γριά αλλά το γλίτωσα!

Κατά το μεσημεράκι λοιπόν αρχίζει το τελευταίας τεχνολογίας υπερσύγχρονο κινητό μου να κάνει κάτι νούμερα. Η οθόνη γινότανε λευκή όποτε ήθελε μέχρι που στο τέλος άσπρισε για τα καλά και παρότι το κινητό λειτουργούσε κανονικά, εγώ δεν έβλεπα το μενού για να το χρησιμοποιήσω! Μιλάμε για την αποθέωση, να μην μπορώ να διαβάσω μηνύματα, να μην μπορώ να πάρω τηλέφωνα που δεν ήξερα απέξω και φυσικά απάνταγα στις κλήσεις χωρίς να βλέπω ποιος καλεί!


Μετά από επίσκεψη σε 3 καταστήματα κινητής τηλεφωνίας έκανα μια εκτύπωση του τηλεφωνικού μου καταλόγου που είχα περασμένο στη συσκευή, έβαλα τη σιμ μου σε ένα παλιό δανεικό τηλέφωνο και άφησα το κινητό μου για αλλαγή οθόνης και κόστος 60 έουρος. Μέχρι την Παρασκευή που θα το πάρω πίσω, θα αισθάνομαι λίγο κουλά αλλά θα το ξεπεράσω. Τα χτεσινοβραδινά κρασάκια ομολογώ ότι με βοήθησαν αρκετά!

Στην υγειά μου, και του χρόνου χωρίς αναποδιές!!

Περάστε να σας τρατάρω!

Σήμερα το γραφείο κερνάει γλυκάκι γιατί η Κοτοσαλάτα κλείνει τα 25!


Το πρώτο δώρο για σήμερα ήταν ένα τραγουδάκι που μου έστειλε ένας συνάδελφος χωρίς να ξέρει την περιπέτεια μου της περασμένης εβδομάδας (βλέπε προηγούμενο post) και μου ξύπνησε μνήμες!

Κατεβάστε To Sifoni από εδώ.

Από Τρίτη βροχές...

... είπανε στις ειδήσεις. Την περασμένη Τρίτη το πρωί ξεκίνησα το ταξίδι της επιστροφής από τις διακοπές. Βροχή πουθενά, ο ουρανός καθαρός, ο ήλιος λάμπει, τα πουλάκια κελαηδούν... Το μεσημεράκι φτάνω σπιτάκι μου. Μπαίνω με τις βαλίτσες στο χωλ και με το που στρίβω για τα υπόλοιπα δωμάτια κοκαλώνω. Βρέχει. Όχι έξω. Μέσα. Στο μπάνιο μου. Από όλο σχεδόν το ταβάνι στάζουν νερά τα οποία έχουν κυλήσει μέχρι την κουζίνα. ΠΑΝΙΚΟΣ. Με κινήσεις αίλουρου (λέμε τώρα...) σαλτάρω στην κρεβατοκάμαρα, από κει στο μπαλκόνι, αρπάζοντας το σετ κουβάς-σφουγγαρίστρα και από κει στην κουζίνα (ευτυχώς όλα επικοινωνούν μεταξύ τους). Αφού έχω μαζέψει τα νερά από το πάτωμα όπως όπως (γιατί το ταβάνι συνεχίζει φυσικά να στάζει ρυθμικά) στήνω τη σκάλα και ανοίγω το πατάρι. Λιμνοθάλασσα! Φαντάζομαι ότι έχει τρυπήσει ο θερμοσίφουνας, εξ ου και η πλημμύρα. Ξεκινάω προς ανεύρεση υδραυλικού δεδομένου ότι δεν γνωρίζω κανέναν αξιόπιστο (ένας που μου άλλαξε το καζανάκι ήταν μεγάλη λέρα), δεν θυμάμαι να υπάρχει υδραυλικός στη γειτονιά και τα μαγαζιά είναι κλειστά λόγω της ημέρας!! Έχω πλέον και επίσημα επιβεβαίωση οτι δεν υπάρχει θεός. Παίρνω σβάρνα τους γειτόνους που ξέρω στην πολυκατοικία, τζίφος. Κατεβαίνω στο ψιλικατζίδικο Νο1, τζίφος. Μπαίνω στο καθαριστήριο, μου δίνουν ένα τηλέφωνο, δεν απαντά. Μου λενε μένει ένας στην πολυκατοικία απέναντι, χτυπάω το κουδούνι, τίποτα. Πάω στο ψιλικατζίδικο Νο 2, δεν έχουν τηλέφωνο αλλά απέναντι έχει μαγαζί ένας υδραυλικός. Είναι χωρίς ταμπέλα (μόνη μου δηλαδή δεν θα το έβλεπα) και φυσικά κλειστό. Έχει όμως ένα νούμερο τηλεφώνου στην πόρτα. Τηλεφωνώ. Καλεί. Απαντά. ΝΑΙ!!! Εντοπίζω επιτέλους υδραυλικό, ευγενέστατο και υπόσχεται να έρθει το απόγευμα να δει τη βλάβη και από αύριο που θα ανοίξουν τα μαγαζιά να τη φτιάξει. ΝΑΙ!!!
Ειδοποιώ τη σπιτονοικοκυρά που ευτυχώς είναι πολύ συνεργάσιμη και μπαίνει και αυτή σε mode ανεύρεσης δεύτερου υδραυλικού για καβάντζα. Εν τω μεταξύ βέβαια τα νερά συνεχίζουν να τρέχουν και εγώ σα τη ζουρλή να απλώνω παντού πετσέτες και σφουγγαρόπανα τα οποία πρέπει να στύβω ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Τόσα νερά, κλατς κλατς κλατς να στάζουν όμως, κάποια στιγμή σου έρχεται και ένα κατούρημα. Τι να κάμω και εγώ η έρμη, παίρνω η κακομοίρα την ομπρέλα και μπαίνω στο βροχερό μου μπάνιο. Τώρα θα μου πεις ανοιχτή ομπρέλα μες το σπίτι, φέρνει γρουσουζιά!!! Α, καλό, ε!!!
Κι όμως αγαπητοί μου αναγνώσται, υπάρχουν χειρότερα να προστεθούν σε αυτό το υπέροχο δράμα. Θα ακολουθήσουν οσονούπω.

Κατά τις 6 σκαει μύτη ο καλός ο υδραυλικός και διαπιστώνει ότι δεν έχει πρόβλημα ο θερμοσίφουνας. Στάζουν νερά από το ταβάνι του παταρίου προφανώς από χαλασμένη σωλήνα του αποπάνω διαμερίσματος. Έ ρε γλέντια!!!! Ανεβαίνω πάνω και χτυπάω το κουδούνι.
- Ποιος είναι? (γυναικεία φωνή)
- Η κοπέλα από το κάτω διαμέρισμα είμαι.
- Ποιος είναι?
- Από κάτω μένω, μου ανοίγετε?
- Ποιος?
- Η κοτοσαλάτα είμαι. Μένω στο από κάτω διαμέρισμα!
Ανοίγει η πόρτα και αντικρίζω το έξης θέαμα. Κυρία τουλάχιστον 50, τα μισά μαλλιά σε καοτυλιγμένα ρόλει, μακό νυχτικό πάνω από το γόνατο, ρόμπα με λουλουδάκια μισάνοιχτη μέχρι το γόνατο, τρεις σειρές χρωματιστό κολιέ στο λαιμό, καλτσάκια μέχρι τον αστράγαλο και γοβάκια αγορασμένα τουλάχιστον πριν 10 χρόνια. (θα αναρωτιέστε που θυμάμαι τόσες λεπτομέρειες τέτοιες ώρες αλλά θα καταλάβετε αργότερα). Δε δίνω σημασία εκείνη τη στιγμή και της εξηγώ το πρόβλημα. Την πείθω μετά από κανα πεντάλεπτο να κατέβει 2 λεπτά να της δείξει τη διαρροή ο υδραυλικός. Εντάξει μου λεει, σε πέντε λεπτά να ρίξω κάτι πάνω μου. Ωραία, της λεω, ευχαριστώ.
Μετά από λίγο μου χτυπάει και εμφανίζεται ακριβώς όπως την πρωτοείδα. Αυτό ήταν το πρώτο σημάδι. Μέχρι να πειστεί να ανέβει στη σκάλα να δει η ίδια τη διαρροή μας έβγαλε την πίστη. Αφού την είδε με τα πολλά, άρχισε να κάνει μόνη της διάγνωση του προβλήματος, βγάζοντας τον υδραυλικό άχρηστο. Ο άνθρωπος της ζήτησε να ανέβει να δει το μπάνιο της και το διαπραγματευόταν κανα δεκάλεπτο. Εγώ να έχω φρικάρει αλλά να κρατιέμαι. Τελικά αφού έφερε τον υδραυλικό στα όρια του, δέχτηκε να ανέβει στο διαμέρισμα της. Τότε όμως ήταν που δεν ήθελε ο υδραυλικός να μπλέξει και σηκώθηκε και έφυγε τρέχοντας. Ούτε να τον πληρώσω δεν πρόλαβα!
Ευτυχώς η αποπάνω υποσχέθηκε να φωνάξει δικό της υδραυλικό. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα (μέγα λάθος αλλά αναπόφευκτο) και έφυγε. 2 υδραυλικούς και 1 διαχειριστή μετά, μιάμιση μέρα αναμονής και ένα πρωινό διαπραγματεύσεων της αποπάνω με τον άμοιρο υδραυλικό, ξεκίνησαν επιτέλους οι εργασίες. Το ταβάνι στέγνωσε χτες το βράδυ και επιτέλους κοιμήθηκα για πρώτη φορά από όταν ήρθα μετά την άδειά μου (η οποία αναγκαστικά παρατάθηκε δύο μέρες).

Τις τρεις αυτές καταραμένες μέρες εκτός από το μαρτύριο της σταγόνας έπρεπε να υποστώ και την ημίτρελη του αποπάνω διαμερίσματος. Η γυναίκα χρήζει ψυχιατρικής παρακολούθησης χωρίς καμία υπερβολή. Πρέπει να σημειωθεί ότι η εμφάνιση της δεν άλλαξε στο παραμικρό αυτές τις μέρες αν εξαιρέσουμε την προσθήκη ενός γαλάζιου φακιολιού την Τρίτη ημέρα. Ρούχα, κολιέ, μαλλί όλα ίδια και απαράλλαχτα. Η ένταση της φωνής της σε συνδυασμό με μια μόνιμη υστερία στον τόνο σπάει τζάμια (να φανταστείτε ότι την ακούω κανονικά όταν μιλάει στο τηλέφωνο). Από την ίδια έμαθα ότι είναι ανύπαντρη (αναρωτιέμαι γιατί!!), είναι άνθρωπος της εκκλησίας (θα το αναλύσω πιο κάτω αυτό το πόιντ), η μοίρα τη βασανίζει αλύπητα (πέθανε πριν κανα χρόνο ο πατέρας της και τώρα γιατροπορεύει την τρελή μάνα της που μένει 3 ορόφους πιο κάτω) και το παρόν πρόβλημα με τα υδραυλικά της είναι σημάδι ότι την καταράστηκε η προηγούμενη ιδιοκτήτρια του σπιτιού σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το συμβόλαιο έγινε Τρίτη και 13!!!

Επίσης υποστηρίζει ότι είναι πολύ καθαρή και δε σταμάτησε να πρήζει τους μαστόρους μην της λερώσουν το σπίτι. Μπήκα στο σπίτι της να τη βοηθήσω να αδειάσει μερικά πράγματα για να δουλέψουν οι μάστορες. Το τι αντίκρισα δεν περιγράφεται! Στους τοίχους παντού ακόμα και στην κουζίνα υπάρχουν εκκλησιαστικά κάδρα, η σκόνη δε, σε τραπεζάκια, πάγκους κουζίνας κλπ φτάνει τα 5 εκατοστά και όλες οι επιφάνειες είναι καλυμμένες με λογαριασμούς, διαφημιστικά, εκκλησιαστικά χαρτιά, 1 καινή διαθήκη, κουτιά από γλυκά (τα μισά άδεια) μισοάδεια και άδεια μπουκαλάκια από αγιασμούς, αντίστοιχα μπουκάλια οινοπνεύματος και βενζίνης και ένα καντηλάκι αναμμένο. Στο πάτωμα της κουζίνας υπάρχουν γύρω γύρω σακούλες σούπερ μάρκετ με ψώνια και διάφορα καθαριστικά ενώ στο τραπέζι της κουζίνας υπάρχουν καλλυντικά σκονισμένα και μια μικρή επιφάνεια την οποία η τρελή καθάριζε κάθε 3 λεπτά με οινόπνευμα! Ξέχασα να προσθέσω ότι η λεγάμενη έχει ένα χαρακτηριστικό τικ (κάνει ένα απότομο ήχο με τα ρουθούνια της)! Επίσης μιλάει ακατάπαυστα, επαναλαμβάνοντας συνεχώς τα ίδια με αποτέλεσμα οι κακόμοιροι οι μάστορες να μην μπορούν να δουλέψουν αφού είχε γνώμη για όλα και την έλεγε. Ανέβηκα και γω για κανα δίωρο να τη βοηθήσω να αδειάσει το χώρο και κόντεψα να λαλήσω. Σε κάποια φάση κατεβάσαμε κάτι σακούλες με σκουπίδια μαζί και επειδή έπιασα το χερούλι του κάδου με πήγε με το ζόρι στο διαμέρισμα της μάνας της να πλύνω τα χέρια μου μην πάθω σαλμονέλα! Η λίστα με τις παραξενιές (για να είμαι ευγενική) δεν τελειώνει εννοείται εδώ αλλά δεν έχω κουράγιο να γράψω άλλα. Ουφ, τα πα και εκτονώθηκα!