Από που πάνε στο γάμο?

Το Σάββατο είχαμε γάμο. Παντρεύτηκε η συνάδελφος που κάθεται 2 γραφεία παραδίπλα μου. Επειδή όμως δεν ξέραμε που πέφτει η εκκλησία, συντάχθηκαν οι παρακάτω εύχρηστες οδηγίες...

Έβαλα κάτι πρόχειρο και βγήκα

Φτιάξε την καρικατούρα σου!

Οι συνάδελφοί μου με ζωγράφισαν έτσι με τη βοήθεια του www.magixl.com. Υποτίθεται ότι είναι καρικατούρα αλλά στην περίπτωσή μου είναι η βελτιωμένη βερσιόν (μόνο τα μαλλιά πετύχανε!).
Λεω να το κρατήσω για φωτό στο προφίλ μου.
Τι λέτε?

Οι φυλές των λεωφορείων

Ο νυσταγμένος. Κάθεται δίπλα σου συνήθως όταν εσύ είσαι από τη μέσα πλευρά και πάντα πρέπει να κατέβεις πριν από αυτόν. Οι κινήσεις του είναι στάνταρ. Τα βλέφαρα αρχίζουν να κλείνουν αργά αλλά σταθερά, το κεφάλι γέρνει προς τα μπροστά και κατά προτίμηση προς τη μεριά σου και με φορά προς το πάτωμα (βλέπε "Ο Mr Bean στην εκκλησία") απειλώντας να εισέλθει στον εναέριο χώρο σου.
Την κρίσιμη στιγμή ξυπνάει για ένα δευτερόλεπτο και στη συνέχεια βυθίζεται πάλι σε ύπνο βαθύ ακολουθώντας τα γνωστά βήματα. Και δώστου πάλι.
Tip: Το θέμα είναι να τον πετύχεις εκείνο το ένα δευτερόλεπτο που έχει επαφή με τον κόσμο (λέμε τώρα...) και να προλάβεις να σηκωθείς.


Ο περίεργος. Κάθεται δίπλα σου και προσπαθεί να διαβάσει το βιβλίο/ εφημερίδα/ μήνυμα στο κινητό σου.
Tip: Την κατάλληλη στιγμή πρέπει να το αιφνιδιάσεις, γυρίζοντας απότομα το κεφάλι και να του κόψεις το βήχα. (Προσοχή, σε περίπτωση λάθους κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς εσύ περίεργος!)

Ο άπλυτος. Δεν χρειάζονται συστάσεις. Η χαρακτηριστική ευωδιά της κρεμμυδίλας αναδύεται ανενόχλητη.
Tip1: Αν μπορείς αλλάζεις θέση
Tip2: Τυλίγεις το κασκόλ σου αλά ταλιμπάν και καλύπτεις την εκτεθειμένη περιοχή της μύτης.

Ο άνετος. Κάθεται δίπλα σου όσο πιο αναπαυτικά μπορεί. Ανοίγει τα πόδια σε ορθή γωνία (μόνο για άντρες, βλέπεις είναι τόσο λάρτζ που δε βολεύονται αλλιώς!) απλώνει τη εφημερίδα λες και διαβάζει και από τις δύο σελίδες ταυτόχρονα και γενικά την έχει δει σαλόνι. Αν μπορούσε θα έφερνε μαζί το τζόνι και τα ξηρά καρπά.
Tip: Δεν έχω. Κάθε συμβουλή δεκτή!

Παρακαλώ συμπληρώστε ελεύθερα.

Νυστάζζζζζζζζζζζ

Πόσο αγνός είσαι?

Κάνε αυτό το test και μάθε αν είσαι ....



ή ...





Α, και μην ξεχάσεις να μου πεις το αποτέλεσμα...!

Soundtrack

Έκανα ένα ξεσκαρτάρισμα στα mp3 μου και βρήκα αυτό το κομμάτι του BACH (Air) από το OST της ταινίας Se7en (λατρεμένη). Νομίζω είναι καταπληκτικό. Αν θυμάστε έπαιζε στη σκηνή που ο M.Freeman επισκέπτεται τη βιβλιοθήκη αργά τη νύχτα.

Απόψε ήρθα για να πιω

Το Σάββατο το βράδυ βρέθηκα στου Ψυρρή για κρασάκι και μουσικούλα αλλά σε ένα μαγαζί που κατά τη γνώμη μου ξεχωρίζει με διαφορά. Εκτός του ότι ο χώρος είναι αρκετά προσεγμένος και το φαγητό πολύ νόστιμο (και σε νορμάλ τιμές) έχει ένα ακόμη ατού. Την Εμμανουέλλα που έχει εξαιρετική φωνή και μαζί με τους συναδέλφους της παρουσιάζουν ένα πραγματικά υπέροχο πρόγραμμα με πολύ πολύ κέφι. Εγώ προσωπικά (και όλο το μαγαζί αν κρίνω από τις αντιδράσεις) πέρασα φανταστικά και σίγουρα θα ξαναπάω σύντομα.
Α, και μην πάτε χωρίς να έχετε κλείσει τραπέζι, δεν πρόκειται να βρείτε!

Info: Έναστρον - Μίκωνος 4 & Καραϊσκάκη, Πλ. Ψυρρή, 2103212755, 2103216796

Πότε θα προλάβω?

Αυτές στο σινεμά...










και αυτές στο DVD...

The Bell Jar

Διάβασα πρόσφατα το μυθιστόρημα της Sylvia Plath, “The Bell Jar”, το μοναδικό πεζό που έγραψε η ποιήτρια και δημοσιεύτηκε αρχικά με ψευδώνυμο το 1963. Μετά την αυτοκτονία της Plath το Φεβρουάριο του ίδιου έτους το μυθιστόρημα δημοσιεύτηκε κανονικά με το πραγματικό της όνομα. Το “The Bell Jar” (ελλ. Τίτλος «Ο Γυάλινος Κώδων», ατυχής κατά τη γνώμη μου) αποτελεί στην ουσία ένα αυτοβιογραφικό έργο που περιγράφει με ιδιαίτερη λεπτομέρεια τη στάση της Plath απέναντι σ’αυτό που σήμερα ονομάζουμε κατάθλιψη καταλήγοντας στην περιγραφής της πρώτης απόπειρας αυτοκτονίας της.

Προσωπικά το βρήκα καταπληκτικό και προτείνω να το διαβάσετε από το πρωτότυπο. Έχω την εντύπωση ότι οποιαδήποτε μετάφραση δεν θα είναι ικανή να αποδώσει την αίσθηση αυτού βιβλίου.

Η κινηματογραφική εκδοχή του “The Bell Jar” του 1979 δεν θεωρείται και τόσο επιτυχημένη, παρόλα αυτά αναμένω την ομώνυμη ταινία που έχει ανακοινωθεί ότι θα είναι έτοιμη το 2008.


Για όσους ενδιαφέρονται, πολύ προσεγμένη και ατμοσφαιρική είναι η βιογραφική ταινία του 2003 "Sylvia”.

Άσε κοριτσάκι τα βιβλία

Όταν ήμουν μικρή είχα πολλές εξωσχολικές δραστηριότητες.
Η πρώτη που θυμάμαι ήταν το μπαλέτο όταν ήμουν 4-5 ετών. Ξέρετε αυτό με τα ροζ κορμάκια, τις ροζ πούεντ και τα ροζ καλσον. Αυτό που θυμάμαι είναι να φοράω το κορμάκι, το καλσον και τις πουεντ. Μόνο. Να χορεύω δεν θυμάμαι. Κάπου διάβασα ότι το ανθρώπινο μυαλό έχει μια τάση να απωθεί τις δυσάρεστες μνήμες. (η όλη ιστορία πρέπει να κράτησε ελάχιστους μήνες – πρέπει να το τσεκάρω με τη μάδερ).


Το άλλο που θυμάμαι ήταν το λύκειο ελληνίδων (αθλία ονομασία κατά τη γνώμη μου). Εκεί έμαθα διάφορους παραδοσιακούς χορούς. Τον εξής έναν. Καλαματιανό. Που τον ήξερα και πριν πάω εκεί λόγω καταγωγής (ο ρυθμός είναι χαραγμένος στο DNA μας). Για το λόγο αυτό από μικρή ήμουν η ατραξιόν σε γάμους, βαφτίσεις και λοιπάς κοινωνικές εκδηλώσεις. Τα μαθήματα αυτά φυσικά δεν κράτησαν ούτε ένα χρόνο, βαρέθηκα και σταμάτησα. Και δεν έγινα ποτέ μια μικρή καραγκούνα.
Επόμενη στάση κολυμβητήριο (ναι λοιπόν έχει και η Καλαμάτα κολυμβητήριο και δε θέλω σχόλια!). Βεβαίως μπάνιο ήξερα αλλά είπε ο καλός μου ο μπαμπάς να το εξελίξω το ταλέντο μου και να γίνω ένα μικρό δελφίνι. Και περνάω από τη μικρή πισίνα με συνοπτικές διαδικασίες στη μεγάλη. Ξέρετε αυτή με τους βατήρες. Και να είναι και μια δασκάλα εκεί να μας σπρώχνει έναν έναν από το βατήρα, μπλούμ στο νεράκι. Καρδιακιά πήγε να γίνει η μάνα μου, σου λεει καλά βουτάει το παιδί αλλά θα ξαναβγεί στην επιφάνεια? Άσε που όλο το καλοκαίρι η δασκάλα δεν έβαλε στο νερό ούτε το δαχτυλάκι της. Απέξω καθότανε και έσκουζε οδηγίες. Τα πήρα και εγώ και την έκανα. Άμα δε μπαίνει αυτή, δε μπαίνω ούτε εγώ.


Και αφού έληξε άδοξα και αυτή η δραστηριότητα, άφησα τους χορούς και τα πανηγύρια και πέρασα στα πιο σοβαρά.
Πήγα Αγγλικά. Και τα τέλειωσα (κανονικά με τα προφίσιενσι και όλα). Ήταν και το μόνο μάθημα που ολοκλήρωσα και λάτρεψα κιόλας.
Πήγα και Γερμανικά. Στα 5 χρόνια παρά (τονίζω το παρά) τα έκοψα. Κάτι η προφορά, κάτι η γραμματική που νορμάλ δεν τη λες, η γερμανική μας άφησε χρόνους. Που δουλεύω τώρα σε γερμανική εταιρία είναι νομίζω διαβολική σύμπτωση.
Πήγα και πιάνο. 3 χρόνια σχεδόν (προσοχή στο σχεδόν). Δε συνέχισα λόγω έλλειψης χρόνου μελέτης αλλιώς σήμερα θα ήμουν ένας νέος Σγούρος (λέμε καμιά μαλακία να περνάει η ώρα).


Η πιο πρόσφατη απόπειρα καλλιτεχνικών αναζητήσεων με οδήγησε στη λέσχη φωτογραφίας του πανεπιστημίου (βλέπε παπει) η οποία στέφθηκε με απόλυτη αποτυχία καθότι η λειτουργία της τερματίστηκε άδοξα από το ίδιο το πανεπιστήμιο (no money, no honey).
Ακόμα δεν έχω βρει το επόμενο πρότζεκτ προς ενασχόληση. Άκουω ιδέες. Οποιαδήποτε δραστηριότητα που προϋποθέτει καλή φυσική κατάσταση απορρίπτεται πάραυτα.


fotos by artfulblogger's photos, celikins' photostream and wenkai on flickr

Αυτός, αυτή και το ντιβιντί

Το ντιβιντάδικό μου ήταν ωραίο, ήταν μεγάλο, είχε όλες (σχεδόν) τις ταινίες, ήταν απέναντι από το σπίτι μου. Μετά ήρθε η καταστροφή. Όχι δεν καήκε το ντιβιντάδικο. Μετακόμισα. 5 δρόμους παρακάτω. Και επειδή δεν είμαι ο γιαννάκης ο περιπατητής, άλλαξα ντιβιντάδικο. Είναι μικρό, δεν έχει όλες τις ταινίες, αυτές που έχει τις έχει βάλει ανάκατα για να κρατάει τους πελάτες σε διαρκή ετοιμότητα και έχει όνομα που παραπέμπει σε τίτλο τσόντας.
Εκτός του ότι βάζει τις ταινίες τουρλού τουρλού αλλάζει και συχνά τη διάταξη των διαχωριστικών με αποτέλεσμα μπαίνοντας να έχεις 50-50 πιθανότητα να πέσεις πάνω στο παλαμάρι του βαρκάρη (μεταφορικλι σπικινγκ).
Άλλο ατού είναι ο ντιβιντάς και γυναίκα του η ντιβιντού. Είναι σαραντάρηδες και ξέρουν για το σινεμά όσα εγώ για τη φόρμουλα 1. Επειδή στην αρχή έψαχνα αλλά δεν έβρισκα και κατέληγα να παίρνω μαλακίες (μη φύγω και με άδεια χέρια από το μαγαζί) είπα η γυναίκα να ρωτήσω. Πάω και εγώ με μια λίστα που είχα φτιάξει με ταινίες και βιβλία που θέλω να πάρω και άρχισα να ρωτάω αν τα έχουν. Πρώτος τίτλος γιοκ, δεύτερος τίτλος γιοκ, τρίτος γιοκ. Απελπίστηκα και εγώ, απελπίστηκε και αυτή. Μου πήρε το χαρτί και άρχισε να διαβάζει τους τίτλους αλλά τζίφος. Το καλύτερο ήταν όταν διάβασε και τον τίτλο ενός βιβλίου για τον Χίτσκοκ και μου είπε με ύφος ότι Χίτσκοκ δεν έχουν καθόλου. Να σημειωθεί ότι βρήκα μόνη μου τουλάχιστον δύο από τις ταινίες της λίστας μου μέσα στο χαμό καθώς και 3-4 ταινίες του Χίτσκοκ.
Σε άλλη φάση δε, πήγα κατευθείαν στο ταμείο και ζήτησα τη Λάμψη (του π^&*% λεω αποκλείεται να μην το έχει), το ψάχνει ο τύπος σε ένα αραχνιασμένο πισι από την εποχή των παγετώνων, το βρίσκει (γιούπι!!!) και μου το δίνει. Πάω κι εγώ στο σπίτι όλο χαρά και παθαίνω σκηνικό του τύπου «η Παπαρήγα η καλή» (βλέπε απαράδεκτοι). Μου είχε δώσει ο τύπος μια τηλεταινία ριμέικ της Λάμψης με τη ρεμπέκα ντε μορνέ που ούτε για πλάκα δεν άντεξα να δω. Όταν την επομένη την επέστρεψα και επεσήμανα το λάθος (θέλω τη λάμψη του Κιούμπρικ helloooo!!) με λεει ο τύπος μόνο αυτή έχω (άμα σ’αρέσει...) και φυσικά την πλήρωσα κανονικά. Όταν κατά τύχη (πώς αλλιώς???) βρήκα τη ορίτζιναλ Λάμψη θαμμένη κάπου βαθιά, δεν το έκανα θέμα γιατί είμαι άλλωστε και μια κυρία!
Τι να κάμω όμως που έχω πέσει στην ανάγκη τους καθότι σινεφίλ και άλλο ντιβιντάδικο δεν παίζει σε λογική απόσταση??

OK λοιπόν, δεν ξαναμιλάω!

Ήμουν σε ένα καφέ την Παρασκευή το βράδυ με μια φίλη και παραγγέλνουμε 1 τοστ και χυμό για εκείνη και 1 βάφλα με παγωτό για μένα. Όλα ωραία και όλα καλά. Ο σερβιτόρος ευγενικός με μια ελαφρά τάση οικειότητας. Η φίλη μου δυστυχώς όμως ζήλεψε και ζήτησε και αυτή γλυκό, μπράουνις με παγωτάκι. Της φέρνει λοιπόν ο τύπος ένα πιάτο σούπερ περιποιημένο και γαρνιρισμένο.
- Πω, πω! της λεω και εγώ, θα το φας όλο αυτό?
- Κοίτα ποια μιλάει!! μου λεει ο σερβιτόρος

Η ζωή με εκδικείται για όλα όσα έχω πει κατά καιρούς για τη συμπαθέστατη φυλή των σερβιτόρων.

Ένα μυαλό χειμώνα καλοκαίρι...

Είναι Κυριακή απόγευμα (συγκρατήστε την ημέρα!) και όλη τη βδομάδα θέλω πάω να δω μια ταινία στο σινεμά. Τελικά το αποφασίζω, έχει προβολή στις 6 σε κοντινό κινηματόγραφο, οπότε ντύνομαι, στολίζομαι και ξεκινάω. Μόνη μου φυσικά αφού ξέρω εκ των προτέρων ότι κανένας φίλος μου δεν θα με ακολουθήσει σε αυτή μου την πολιτιστικού και καλλιτεχνικού περιεχομένου εξόρμηση . Το κόβω λοιπόν με τα πόδια και σε ένα τεταρτάκι είμαι μπροστά στο μούλτιπλεξ της περιοχής των 2 αιθουσών παρακαλώ. Υποψήφιος θεατής ούτε για δείγμα και η ώρα είναι 6 παρά 5. Δεν πτοούμαι βέβαια, άλλωστε δεν θα είναι η πρώτη φορά που θα είμαι σαν τον κούκο μες την αίθουσα! Τς τς τς, σκέφτομαι, κανείς δεν πάει σινεμά τη σήμερον ημέρα, ορίστε Κυριακή απόγευμα και δεν έχει έρθει κανείς!!! Που οδεύουμε κυρίες και κύριοι και τα σχετικά!!!
Εγώ όμως γεμάτη αυτοπεποίθηση, πλησιάζω το ταμείο.
- Ένα εισιτήριο παρακαλώ.
- Για την προβολή των 8.30? μου λεει η κοπέλα με απορία.
- Όχι! λεω και εγώ (με μεγαλύτερη απορία) για των 6 (hello!! Θα ερχόμουνα 2 ώρες πριν για να πάω στην επόμενη προβολή??).
- Μα είναι 7, μου λεει η κοπέλα με ακόμη μεγαλύτερη απορία.
- Άλλαξε η ώρα?? Ρωτάω εγώ εννοώντας την ώρα προβολής, ενώ έχω αρχίσει να φορτώνω γιατί υποθέτω ότι το σινεμά άλλαξε τις ώρες χωρίς να ενημερώσει εφημερίδες κλπ.
- Ναι, μου λεει η κοπέλα, από σήμερα.
(Ευτυχώς τρωω έγκαιρα τη φλασιά, πριν προλάβω να ξεστομίσω την προηγούμενη σκέψη μου!!!)
- Ωχ, λεω άλλαξε γενικά η ώρα ε?
- Μάλιστα, μου λεει η κοπέλα ευγενικά.
Πάλι την έκανες τη μαλακία, λεω στον εαυτό μου και την κάνω με ελαφρά....

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΩΡΑ, ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΤΕΙΤΕ!

Τρεχάτε!!!

Προς όλα τα magazine freaks:
Όλα τα περιοδικά του εκδοτικού οίκου condenast προσφέρονται με έκπτωση γύρω στο 70% για ετήσιες συνδρομές και ακόμα και με τα ταχυδρομικά έξοδα η τελική τιμή είναι πολύ συμφέρουσα.

Αναφέρω ενδεικτικά μερικούς τίτλους:
Vogue
W
Glamour
GQ
Details
Architectural Digest
House & Garden
Domino
Vanity Fair
Wired
The New Yorker

Το μόνο σπαστικό είναι ότι το πρώτο τεύχος κάνει 1,5 με 2 μήνες να έρθει (το επιβεβαίωσα και με το κέντρο εξυπηρέτησης...)

Και παραγγελία να μην κάνει κανείς, τα sites των περιοδικών είναι τρομερά καλαίσθητα και ανεβάζουν και αρκετά άρθρα online δωρεάν (βλέπε The New Yorker).


foto posted on flickr by bizzlenj

Ψάξε ψάξε δε θα το βρεις...

Από όταν μετακομίσαμε στο καινούριο κτίριο της εταιρίας (στου διαόλου τη μάνα) παρατηρούνται περίεργα φαινόμενα εξαφάνισης.
Από το σετ με τα 15 μαχαιροπίρουνα, αυτή τη στιγμή υπάρχουν στο ντουλάπι 4 πιρούνια και 1 (και μοναδικό) μαχαίρι. (πλύνε κόψε ήμαστε...)
Την προηγούμενη βδομάδα εξαφανίστηκε η κούπα μου του καφέ (κλαψ!) και ίχνη της δεν έχω μέχρι σήμερα. Αν δεν δώσει σημεία ζωής αυτή τη βδομάδα λεω να πάω στη Νικολούλη.
Σήμερα ήρθε στο γραφείο μας η συνάδελφος από τη γραμματεία και ρώταγε αν έχουμε δει πουθενά το αλάτι από την κουζίνα!!
Πριν κανα δυο μήνες εξαφανίστηκε ο εφεδρικός βραστήρας από το ντουλάπι της κουζίνας.
Την ίδια περίοδο δε, χάσαμε και το μιξεράκι του φραπέ το οποίο όμως βρήκαμε κατά τύχη μια βδομάδα μετά (το είχε δανειστεί ο νυχτερινός φύλακας - γράψε λάθος).

Δε θέλω να γίνω καχύποπτη αλλά κάτι μου βρομάει εδώ!

Free Logo Creator

by CoolText

Επιτέλους αναγνωρίζονται τα προσόντα μου!

Who done it?

Επειδή στην άλλη μου ζωή θα ήθελα να είμαι criminal profiler, ψοφάω για οτιδήποτε σχετικό σε ταινία, βιβλίο, παιχνίδι κλπ.
Αν ενδιαφέρεστε μπορείτε να παίξετε solve the murder στο site του crime and investigation network.

If you know it through a wall you know it too well!

Επειδή η σειρά "Friends" είναι με διαφορά η καλύτερη για μένα, με πείραξε ιδιαίτερα όταν διαπίστωσα ότι το star στη μετάδοση του τελευταίου επεισοδίου το Σάββατο έκοψε τουλάχιστον 3 στιγμιότυπα διαλόγων.
Γιατί?