Καθαρές Δουλειές

Έχετε νεύρα? Θέλετε κάπου να ξεσπάσετε? Σας τη σπάει ο αδιάκριτος γείτονας, ο ενοχλητικός συνάδελφος, η π#$$@^ η κενωνία?
Η λύση είναι μία! Χωρίς φασαρίες. Χωρίς να κουνηθείτε από το γραφείο σας. Χωρίς να κινδυνεύσει η σωματική ακεραιότητα κανενός.
Αποτελέσματα εγγυημένα!



Mικρή μου thanks for the contribution!

To deal or not to deal???

Από χτες το απόγευμα το γραφείο ζει στο ρυθμό του Deal. Γιου νοου, αυτό με το Φερεντίνο και τις βαλίτσες. Εμείς όμως παίζουμε την αμερικάνικη βερσιόν με το 1 εκατομμύριο ντάλαρς.
Σήμερα η συνάδελφος που κάθεται τρία γραφεία πιο πέρα κέρδισε μισό εκατομμύριο. Η χαρά της είναι απερίγραπτη! Μέσα στον ενθουσιασμό της μας υποσχέθηκε ότι θα μας κεράσει όλους τώρα που είναι πλούσια. Εγώ πάντως της το έλεγα να κρατήσει τη βαλίτσα της. Είχε μέσα το εκατομαμμύριο!!!

Deal or No Deal

Όσοι το θέλετε στο pc σας κατεβάστε το από εδώ

Άντε βρε και καλά κέρδη!!!

Ήντα που κάμνεις κόρη???

Μετά από σχετικό Post του αγαπητού Gelial, παραθέτω αποσπάσματα e-mail, SMS και λοιπών εκφράσεων της φιλενάδος μου της κυπραίας. Εκτός από την τοπική διάλεκτο έχει ένα μοναδικό τρόπο έκφρασης που μου φτιάχνει τρελά τη διάθεση!

Την πρώτη φορά που θα πήγαινα στο εξωτικό Qatar για δουλειά.

- Καλημέρα μωρό τι να πω όντως σαν όρθιο τσουτσούνι (αν μελετήσετε στο χάρτη το σχήμα της χώρας..!) είναι μα που θα σε πάρουν ρε χαζοβιόλα μου....κανένα αραπάκι μην βρεις και μας φέρεις γιατί θα σε σκοτώσω.....
Για 2 βδομάδες;;;;Δεν μιλάς σοβαρά αρκετές μέρες είναι. Τα έξοδα από την εταιρεία είναι? Θα είναι και κανείς άλλος μαζί σου? Πω πω τι απόφαση και αύτη......Τώρα που είδα την χώρα κατατρομάκτικα.

- Πιστεύω θα σου αρέσει ως δουλεία αλλά ο τόπος όχι από ότι είδα στο internet πολλή μαυρίλα ρε γαμώτο με τις μαντίλες τους.

Γενικά

- Μα πως και θα κατέβεις χαζοβιόλα μου καταστήματα σήμερα τι ώρα σχολάνεις; Προλάμβαίνεις; Εγώ ρε μωρό άσε πέρασα ένα άσχημο Σαββατοκύριακο, είμαι άρρωστη πονώ τον λαιμό μου.

- Τι έγινε αρχίσανε εκεί τα ξεπουλήματα?

- Ρε μωρό από την προηγούμενη φορά που συζητούσαμε αυτό με τα σπίτια, σκέφτηκα να σε ρωτήσω - δεν σου συμφέρει ρε μωρό να αγοράσεις ένα διαμέρισμα και να δίνεις σε χρέος - αυτά που δίνεις για ενοίκιο; Είναι κρίμα πάντως τα λεφτά να πηγαίνουν του κώλου; Τι λες;

- Καλημερούδια μωρό, τι κάνεις; Ξεχάστηκα εντελώς να σε ρωτήσω για τον καιρό εκεί. Για πες μου τι κατάσταση επικρατεί κάνει κρύο; Τι πρέπει να κουβαλήσω; Έχουν αρχίσει να σας ανοίγουν τις θερμάνσεις;

SMS (όταν ήρθε πρόσφατα Αθήνα για λίγες μέρες)

- Μωρό θα βρεθούμε μετά γιατί τώρα θα πάω στον ξάδερφο μου να του πάρω τα φαγητά του.


Φυσικά με φωνάζει κόρη, μωρούι, πουλούι και συνεχώς απειλεί ότι θα μου τραβήξει τις βουκούες μου. (δηλαδή τα μαγουλάκια μου!)

Και η all time classic ΑΤΑΚΑ

- Που ποδά ή που ποτσί? (από δω ή από κει?)


Φιλούθκια χαζοβιόλα μου!!!!

Did I miss 60B?

Από τις ταινίες που δε θα ξεχάσω...(και δεν το περίμενα!)


Άραγε μπορείς να ξυπνήσεις μια μέρα και να γίνεις μια Κλερ?



Elizabethtown του Cameron Crowe.

Είδα στο φλιτζάνι τις φετινές αυξήσεις...

Ήρθε πριν λίγο στο e-mail μου.

Από που πάνε στο γάμο?

Το Σάββατο είχαμε γάμο. Παντρεύτηκε η συνάδελφος που κάθεται 2 γραφεία παραδίπλα μου. Επειδή όμως δεν ξέραμε που πέφτει η εκκλησία, συντάχθηκαν οι παρακάτω εύχρηστες οδηγίες...

Έβαλα κάτι πρόχειρο και βγήκα

Φτιάξε την καρικατούρα σου!

Οι συνάδελφοί μου με ζωγράφισαν έτσι με τη βοήθεια του www.magixl.com. Υποτίθεται ότι είναι καρικατούρα αλλά στην περίπτωσή μου είναι η βελτιωμένη βερσιόν (μόνο τα μαλλιά πετύχανε!).
Λεω να το κρατήσω για φωτό στο προφίλ μου.
Τι λέτε?

Οι φυλές των λεωφορείων

Ο νυσταγμένος. Κάθεται δίπλα σου συνήθως όταν εσύ είσαι από τη μέσα πλευρά και πάντα πρέπει να κατέβεις πριν από αυτόν. Οι κινήσεις του είναι στάνταρ. Τα βλέφαρα αρχίζουν να κλείνουν αργά αλλά σταθερά, το κεφάλι γέρνει προς τα μπροστά και κατά προτίμηση προς τη μεριά σου και με φορά προς το πάτωμα (βλέπε "Ο Mr Bean στην εκκλησία") απειλώντας να εισέλθει στον εναέριο χώρο σου.
Την κρίσιμη στιγμή ξυπνάει για ένα δευτερόλεπτο και στη συνέχεια βυθίζεται πάλι σε ύπνο βαθύ ακολουθώντας τα γνωστά βήματα. Και δώστου πάλι.
Tip: Το θέμα είναι να τον πετύχεις εκείνο το ένα δευτερόλεπτο που έχει επαφή με τον κόσμο (λέμε τώρα...) και να προλάβεις να σηκωθείς.


Ο περίεργος. Κάθεται δίπλα σου και προσπαθεί να διαβάσει το βιβλίο/ εφημερίδα/ μήνυμα στο κινητό σου.
Tip: Την κατάλληλη στιγμή πρέπει να το αιφνιδιάσεις, γυρίζοντας απότομα το κεφάλι και να του κόψεις το βήχα. (Προσοχή, σε περίπτωση λάθους κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς εσύ περίεργος!)

Ο άπλυτος. Δεν χρειάζονται συστάσεις. Η χαρακτηριστική ευωδιά της κρεμμυδίλας αναδύεται ανενόχλητη.
Tip1: Αν μπορείς αλλάζεις θέση
Tip2: Τυλίγεις το κασκόλ σου αλά ταλιμπάν και καλύπτεις την εκτεθειμένη περιοχή της μύτης.

Ο άνετος. Κάθεται δίπλα σου όσο πιο αναπαυτικά μπορεί. Ανοίγει τα πόδια σε ορθή γωνία (μόνο για άντρες, βλέπεις είναι τόσο λάρτζ που δε βολεύονται αλλιώς!) απλώνει τη εφημερίδα λες και διαβάζει και από τις δύο σελίδες ταυτόχρονα και γενικά την έχει δει σαλόνι. Αν μπορούσε θα έφερνε μαζί το τζόνι και τα ξηρά καρπά.
Tip: Δεν έχω. Κάθε συμβουλή δεκτή!

Παρακαλώ συμπληρώστε ελεύθερα.

Νυστάζζζζζζζζζζζ

Πόσο αγνός είσαι?

Κάνε αυτό το test και μάθε αν είσαι ....



ή ...





Α, και μην ξεχάσεις να μου πεις το αποτέλεσμα...!

Soundtrack

Έκανα ένα ξεσκαρτάρισμα στα mp3 μου και βρήκα αυτό το κομμάτι του BACH (Air) από το OST της ταινίας Se7en (λατρεμένη). Νομίζω είναι καταπληκτικό. Αν θυμάστε έπαιζε στη σκηνή που ο M.Freeman επισκέπτεται τη βιβλιοθήκη αργά τη νύχτα.

Απόψε ήρθα για να πιω

Το Σάββατο το βράδυ βρέθηκα στου Ψυρρή για κρασάκι και μουσικούλα αλλά σε ένα μαγαζί που κατά τη γνώμη μου ξεχωρίζει με διαφορά. Εκτός του ότι ο χώρος είναι αρκετά προσεγμένος και το φαγητό πολύ νόστιμο (και σε νορμάλ τιμές) έχει ένα ακόμη ατού. Την Εμμανουέλλα που έχει εξαιρετική φωνή και μαζί με τους συναδέλφους της παρουσιάζουν ένα πραγματικά υπέροχο πρόγραμμα με πολύ πολύ κέφι. Εγώ προσωπικά (και όλο το μαγαζί αν κρίνω από τις αντιδράσεις) πέρασα φανταστικά και σίγουρα θα ξαναπάω σύντομα.
Α, και μην πάτε χωρίς να έχετε κλείσει τραπέζι, δεν πρόκειται να βρείτε!

Info: Έναστρον - Μίκωνος 4 & Καραϊσκάκη, Πλ. Ψυρρή, 2103212755, 2103216796

Πότε θα προλάβω?

Αυτές στο σινεμά...










και αυτές στο DVD...

The Bell Jar

Διάβασα πρόσφατα το μυθιστόρημα της Sylvia Plath, “The Bell Jar”, το μοναδικό πεζό που έγραψε η ποιήτρια και δημοσιεύτηκε αρχικά με ψευδώνυμο το 1963. Μετά την αυτοκτονία της Plath το Φεβρουάριο του ίδιου έτους το μυθιστόρημα δημοσιεύτηκε κανονικά με το πραγματικό της όνομα. Το “The Bell Jar” (ελλ. Τίτλος «Ο Γυάλινος Κώδων», ατυχής κατά τη γνώμη μου) αποτελεί στην ουσία ένα αυτοβιογραφικό έργο που περιγράφει με ιδιαίτερη λεπτομέρεια τη στάση της Plath απέναντι σ’αυτό που σήμερα ονομάζουμε κατάθλιψη καταλήγοντας στην περιγραφής της πρώτης απόπειρας αυτοκτονίας της.

Προσωπικά το βρήκα καταπληκτικό και προτείνω να το διαβάσετε από το πρωτότυπο. Έχω την εντύπωση ότι οποιαδήποτε μετάφραση δεν θα είναι ικανή να αποδώσει την αίσθηση αυτού βιβλίου.

Η κινηματογραφική εκδοχή του “The Bell Jar” του 1979 δεν θεωρείται και τόσο επιτυχημένη, παρόλα αυτά αναμένω την ομώνυμη ταινία που έχει ανακοινωθεί ότι θα είναι έτοιμη το 2008.


Για όσους ενδιαφέρονται, πολύ προσεγμένη και ατμοσφαιρική είναι η βιογραφική ταινία του 2003 "Sylvia”.

Άσε κοριτσάκι τα βιβλία

Όταν ήμουν μικρή είχα πολλές εξωσχολικές δραστηριότητες.
Η πρώτη που θυμάμαι ήταν το μπαλέτο όταν ήμουν 4-5 ετών. Ξέρετε αυτό με τα ροζ κορμάκια, τις ροζ πούεντ και τα ροζ καλσον. Αυτό που θυμάμαι είναι να φοράω το κορμάκι, το καλσον και τις πουεντ. Μόνο. Να χορεύω δεν θυμάμαι. Κάπου διάβασα ότι το ανθρώπινο μυαλό έχει μια τάση να απωθεί τις δυσάρεστες μνήμες. (η όλη ιστορία πρέπει να κράτησε ελάχιστους μήνες – πρέπει να το τσεκάρω με τη μάδερ).


Το άλλο που θυμάμαι ήταν το λύκειο ελληνίδων (αθλία ονομασία κατά τη γνώμη μου). Εκεί έμαθα διάφορους παραδοσιακούς χορούς. Τον εξής έναν. Καλαματιανό. Που τον ήξερα και πριν πάω εκεί λόγω καταγωγής (ο ρυθμός είναι χαραγμένος στο DNA μας). Για το λόγο αυτό από μικρή ήμουν η ατραξιόν σε γάμους, βαφτίσεις και λοιπάς κοινωνικές εκδηλώσεις. Τα μαθήματα αυτά φυσικά δεν κράτησαν ούτε ένα χρόνο, βαρέθηκα και σταμάτησα. Και δεν έγινα ποτέ μια μικρή καραγκούνα.
Επόμενη στάση κολυμβητήριο (ναι λοιπόν έχει και η Καλαμάτα κολυμβητήριο και δε θέλω σχόλια!). Βεβαίως μπάνιο ήξερα αλλά είπε ο καλός μου ο μπαμπάς να το εξελίξω το ταλέντο μου και να γίνω ένα μικρό δελφίνι. Και περνάω από τη μικρή πισίνα με συνοπτικές διαδικασίες στη μεγάλη. Ξέρετε αυτή με τους βατήρες. Και να είναι και μια δασκάλα εκεί να μας σπρώχνει έναν έναν από το βατήρα, μπλούμ στο νεράκι. Καρδιακιά πήγε να γίνει η μάνα μου, σου λεει καλά βουτάει το παιδί αλλά θα ξαναβγεί στην επιφάνεια? Άσε που όλο το καλοκαίρι η δασκάλα δεν έβαλε στο νερό ούτε το δαχτυλάκι της. Απέξω καθότανε και έσκουζε οδηγίες. Τα πήρα και εγώ και την έκανα. Άμα δε μπαίνει αυτή, δε μπαίνω ούτε εγώ.


Και αφού έληξε άδοξα και αυτή η δραστηριότητα, άφησα τους χορούς και τα πανηγύρια και πέρασα στα πιο σοβαρά.
Πήγα Αγγλικά. Και τα τέλειωσα (κανονικά με τα προφίσιενσι και όλα). Ήταν και το μόνο μάθημα που ολοκλήρωσα και λάτρεψα κιόλας.
Πήγα και Γερμανικά. Στα 5 χρόνια παρά (τονίζω το παρά) τα έκοψα. Κάτι η προφορά, κάτι η γραμματική που νορμάλ δεν τη λες, η γερμανική μας άφησε χρόνους. Που δουλεύω τώρα σε γερμανική εταιρία είναι νομίζω διαβολική σύμπτωση.
Πήγα και πιάνο. 3 χρόνια σχεδόν (προσοχή στο σχεδόν). Δε συνέχισα λόγω έλλειψης χρόνου μελέτης αλλιώς σήμερα θα ήμουν ένας νέος Σγούρος (λέμε καμιά μαλακία να περνάει η ώρα).


Η πιο πρόσφατη απόπειρα καλλιτεχνικών αναζητήσεων με οδήγησε στη λέσχη φωτογραφίας του πανεπιστημίου (βλέπε παπει) η οποία στέφθηκε με απόλυτη αποτυχία καθότι η λειτουργία της τερματίστηκε άδοξα από το ίδιο το πανεπιστήμιο (no money, no honey).
Ακόμα δεν έχω βρει το επόμενο πρότζεκτ προς ενασχόληση. Άκουω ιδέες. Οποιαδήποτε δραστηριότητα που προϋποθέτει καλή φυσική κατάσταση απορρίπτεται πάραυτα.


fotos by artfulblogger's photos, celikins' photostream and wenkai on flickr

Αυτός, αυτή και το ντιβιντί

Το ντιβιντάδικό μου ήταν ωραίο, ήταν μεγάλο, είχε όλες (σχεδόν) τις ταινίες, ήταν απέναντι από το σπίτι μου. Μετά ήρθε η καταστροφή. Όχι δεν καήκε το ντιβιντάδικο. Μετακόμισα. 5 δρόμους παρακάτω. Και επειδή δεν είμαι ο γιαννάκης ο περιπατητής, άλλαξα ντιβιντάδικο. Είναι μικρό, δεν έχει όλες τις ταινίες, αυτές που έχει τις έχει βάλει ανάκατα για να κρατάει τους πελάτες σε διαρκή ετοιμότητα και έχει όνομα που παραπέμπει σε τίτλο τσόντας.
Εκτός του ότι βάζει τις ταινίες τουρλού τουρλού αλλάζει και συχνά τη διάταξη των διαχωριστικών με αποτέλεσμα μπαίνοντας να έχεις 50-50 πιθανότητα να πέσεις πάνω στο παλαμάρι του βαρκάρη (μεταφορικλι σπικινγκ).
Άλλο ατού είναι ο ντιβιντάς και γυναίκα του η ντιβιντού. Είναι σαραντάρηδες και ξέρουν για το σινεμά όσα εγώ για τη φόρμουλα 1. Επειδή στην αρχή έψαχνα αλλά δεν έβρισκα και κατέληγα να παίρνω μαλακίες (μη φύγω και με άδεια χέρια από το μαγαζί) είπα η γυναίκα να ρωτήσω. Πάω και εγώ με μια λίστα που είχα φτιάξει με ταινίες και βιβλία που θέλω να πάρω και άρχισα να ρωτάω αν τα έχουν. Πρώτος τίτλος γιοκ, δεύτερος τίτλος γιοκ, τρίτος γιοκ. Απελπίστηκα και εγώ, απελπίστηκε και αυτή. Μου πήρε το χαρτί και άρχισε να διαβάζει τους τίτλους αλλά τζίφος. Το καλύτερο ήταν όταν διάβασε και τον τίτλο ενός βιβλίου για τον Χίτσκοκ και μου είπε με ύφος ότι Χίτσκοκ δεν έχουν καθόλου. Να σημειωθεί ότι βρήκα μόνη μου τουλάχιστον δύο από τις ταινίες της λίστας μου μέσα στο χαμό καθώς και 3-4 ταινίες του Χίτσκοκ.
Σε άλλη φάση δε, πήγα κατευθείαν στο ταμείο και ζήτησα τη Λάμψη (του π^&*% λεω αποκλείεται να μην το έχει), το ψάχνει ο τύπος σε ένα αραχνιασμένο πισι από την εποχή των παγετώνων, το βρίσκει (γιούπι!!!) και μου το δίνει. Πάω κι εγώ στο σπίτι όλο χαρά και παθαίνω σκηνικό του τύπου «η Παπαρήγα η καλή» (βλέπε απαράδεκτοι). Μου είχε δώσει ο τύπος μια τηλεταινία ριμέικ της Λάμψης με τη ρεμπέκα ντε μορνέ που ούτε για πλάκα δεν άντεξα να δω. Όταν την επομένη την επέστρεψα και επεσήμανα το λάθος (θέλω τη λάμψη του Κιούμπρικ helloooo!!) με λεει ο τύπος μόνο αυτή έχω (άμα σ’αρέσει...) και φυσικά την πλήρωσα κανονικά. Όταν κατά τύχη (πώς αλλιώς???) βρήκα τη ορίτζιναλ Λάμψη θαμμένη κάπου βαθιά, δεν το έκανα θέμα γιατί είμαι άλλωστε και μια κυρία!
Τι να κάμω όμως που έχω πέσει στην ανάγκη τους καθότι σινεφίλ και άλλο ντιβιντάδικο δεν παίζει σε λογική απόσταση??

OK λοιπόν, δεν ξαναμιλάω!

Ήμουν σε ένα καφέ την Παρασκευή το βράδυ με μια φίλη και παραγγέλνουμε 1 τοστ και χυμό για εκείνη και 1 βάφλα με παγωτό για μένα. Όλα ωραία και όλα καλά. Ο σερβιτόρος ευγενικός με μια ελαφρά τάση οικειότητας. Η φίλη μου δυστυχώς όμως ζήλεψε και ζήτησε και αυτή γλυκό, μπράουνις με παγωτάκι. Της φέρνει λοιπόν ο τύπος ένα πιάτο σούπερ περιποιημένο και γαρνιρισμένο.
- Πω, πω! της λεω και εγώ, θα το φας όλο αυτό?
- Κοίτα ποια μιλάει!! μου λεει ο σερβιτόρος

Η ζωή με εκδικείται για όλα όσα έχω πει κατά καιρούς για τη συμπαθέστατη φυλή των σερβιτόρων.

Ένα μυαλό χειμώνα καλοκαίρι...

Είναι Κυριακή απόγευμα (συγκρατήστε την ημέρα!) και όλη τη βδομάδα θέλω πάω να δω μια ταινία στο σινεμά. Τελικά το αποφασίζω, έχει προβολή στις 6 σε κοντινό κινηματόγραφο, οπότε ντύνομαι, στολίζομαι και ξεκινάω. Μόνη μου φυσικά αφού ξέρω εκ των προτέρων ότι κανένας φίλος μου δεν θα με ακολουθήσει σε αυτή μου την πολιτιστικού και καλλιτεχνικού περιεχομένου εξόρμηση . Το κόβω λοιπόν με τα πόδια και σε ένα τεταρτάκι είμαι μπροστά στο μούλτιπλεξ της περιοχής των 2 αιθουσών παρακαλώ. Υποψήφιος θεατής ούτε για δείγμα και η ώρα είναι 6 παρά 5. Δεν πτοούμαι βέβαια, άλλωστε δεν θα είναι η πρώτη φορά που θα είμαι σαν τον κούκο μες την αίθουσα! Τς τς τς, σκέφτομαι, κανείς δεν πάει σινεμά τη σήμερον ημέρα, ορίστε Κυριακή απόγευμα και δεν έχει έρθει κανείς!!! Που οδεύουμε κυρίες και κύριοι και τα σχετικά!!!
Εγώ όμως γεμάτη αυτοπεποίθηση, πλησιάζω το ταμείο.
- Ένα εισιτήριο παρακαλώ.
- Για την προβολή των 8.30? μου λεει η κοπέλα με απορία.
- Όχι! λεω και εγώ (με μεγαλύτερη απορία) για των 6 (hello!! Θα ερχόμουνα 2 ώρες πριν για να πάω στην επόμενη προβολή??).
- Μα είναι 7, μου λεει η κοπέλα με ακόμη μεγαλύτερη απορία.
- Άλλαξε η ώρα?? Ρωτάω εγώ εννοώντας την ώρα προβολής, ενώ έχω αρχίσει να φορτώνω γιατί υποθέτω ότι το σινεμά άλλαξε τις ώρες χωρίς να ενημερώσει εφημερίδες κλπ.
- Ναι, μου λεει η κοπέλα, από σήμερα.
(Ευτυχώς τρωω έγκαιρα τη φλασιά, πριν προλάβω να ξεστομίσω την προηγούμενη σκέψη μου!!!)
- Ωχ, λεω άλλαξε γενικά η ώρα ε?
- Μάλιστα, μου λεει η κοπέλα ευγενικά.
Πάλι την έκανες τη μαλακία, λεω στον εαυτό μου και την κάνω με ελαφρά....

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΩΡΑ, ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΤΕΙΤΕ!

Τρεχάτε!!!

Προς όλα τα magazine freaks:
Όλα τα περιοδικά του εκδοτικού οίκου condenast προσφέρονται με έκπτωση γύρω στο 70% για ετήσιες συνδρομές και ακόμα και με τα ταχυδρομικά έξοδα η τελική τιμή είναι πολύ συμφέρουσα.

Αναφέρω ενδεικτικά μερικούς τίτλους:
Vogue
W
Glamour
GQ
Details
Architectural Digest
House & Garden
Domino
Vanity Fair
Wired
The New Yorker

Το μόνο σπαστικό είναι ότι το πρώτο τεύχος κάνει 1,5 με 2 μήνες να έρθει (το επιβεβαίωσα και με το κέντρο εξυπηρέτησης...)

Και παραγγελία να μην κάνει κανείς, τα sites των περιοδικών είναι τρομερά καλαίσθητα και ανεβάζουν και αρκετά άρθρα online δωρεάν (βλέπε The New Yorker).


foto posted on flickr by bizzlenj

Ψάξε ψάξε δε θα το βρεις...

Από όταν μετακομίσαμε στο καινούριο κτίριο της εταιρίας (στου διαόλου τη μάνα) παρατηρούνται περίεργα φαινόμενα εξαφάνισης.
Από το σετ με τα 15 μαχαιροπίρουνα, αυτή τη στιγμή υπάρχουν στο ντουλάπι 4 πιρούνια και 1 (και μοναδικό) μαχαίρι. (πλύνε κόψε ήμαστε...)
Την προηγούμενη βδομάδα εξαφανίστηκε η κούπα μου του καφέ (κλαψ!) και ίχνη της δεν έχω μέχρι σήμερα. Αν δεν δώσει σημεία ζωής αυτή τη βδομάδα λεω να πάω στη Νικολούλη.
Σήμερα ήρθε στο γραφείο μας η συνάδελφος από τη γραμματεία και ρώταγε αν έχουμε δει πουθενά το αλάτι από την κουζίνα!!
Πριν κανα δυο μήνες εξαφανίστηκε ο εφεδρικός βραστήρας από το ντουλάπι της κουζίνας.
Την ίδια περίοδο δε, χάσαμε και το μιξεράκι του φραπέ το οποίο όμως βρήκαμε κατά τύχη μια βδομάδα μετά (το είχε δανειστεί ο νυχτερινός φύλακας - γράψε λάθος).

Δε θέλω να γίνω καχύποπτη αλλά κάτι μου βρομάει εδώ!

Free Logo Creator

by CoolText

Επιτέλους αναγνωρίζονται τα προσόντα μου!

Who done it?

Επειδή στην άλλη μου ζωή θα ήθελα να είμαι criminal profiler, ψοφάω για οτιδήποτε σχετικό σε ταινία, βιβλίο, παιχνίδι κλπ.
Αν ενδιαφέρεστε μπορείτε να παίξετε solve the murder στο site του crime and investigation network.

If you know it through a wall you know it too well!

Επειδή η σειρά "Friends" είναι με διαφορά η καλύτερη για μένα, με πείραξε ιδιαίτερα όταν διαπίστωσα ότι το star στη μετάδοση του τελευταίου επεισοδίου το Σάββατο έκοψε τουλάχιστον 3 στιγμιότυπα διαλόγων.
Γιατί?

Καλό Μήνα!

The alarm on the computer beeped and a message flashed on the screen: MEMORY LOST.
The operator typed in: WHEN?
The computer screen flashed: WHEN WHAT?

Από το ημερολόγιο μου με τα computer jokes για το μήνα Οκτώβριο.

Book καμάκι

Χτες, εκεί που ξεφύλλιζα ένα αμερικάνικο βιβλίο που αγόρασα πρόσφατα βρήκα ανάμεσα στις σελίδες το παρακάτω σημείωμα.

Let me sing you a waltz...

Είδα το Before Sunrise και Before Sunset τα δύο προηγούμενα βράδια και κόλλησα...






Σήμερα κατέβασα και το τραγούδι της Σελίν από εδώ

ojofuffo

Αν δεν το έχετε παίξει ήδη, κάντε το.
Έχει πλάκα και δεν παίρνει πάνω από 10 λεπτά.

www.freestuffhotdeals.com/hacker/1.html

Σκόρπιες αναμνήσεις από το μαγευτικό Qatar No2

Την πρώτη φορά που πήγα έπεσα πάνω στο ραμαζάνι. Δεν επιτρέπεται για τους μουσουλμάνους σχεδόν τίποτα όσο είναι μέρα. Για τους μουσουλμάνους είπα?
Για όλους εννοούσα. Στο γραφείο που δούλευα, απαγορευόταν να τρώμε, να πίνουμε ή να καπνίζουμε (ούτε τσίχλα ή καραμέλα), ενώ το dress code ήταν πιο αυστηρό. Καλυμμένα άκρα, κλειστά παπούτσια (μη δείξεις νυχάκι!!) και «νοικοκυρεμένο» ντεκολτέ που λεει και η μαμά μου. Φυσικά τα στενά ρούχα αποκλείονται γιατί προκαλούν.
Όλα τα εστιατόρια και καφέ (starbucks βασικά) είναι κλειστά τη μέρα. Για φαγητό μπορείς να πας μόνο σε μεγάλα ξενοδοχεία.
Επειδή οι μουσουλμάνοι λόγω νηστείας είναι εξαντλημένοι, την κάνουν με ελαφρά γύρω στο μεσημεράκι για σιέστα οπότε όλα υπολειτουργούν. Σε συνδυασμό με τα κλειστά φαγάδικα την μέρα, η πόλη είναι μισοερημωμένη.

Το μάτι μου πάντως τίγκαρε στη μπούρκα και στην κελεμπία. Οι γυναίκες κυκλοφορούνε μέσα στη μαυρίλα σαν την άδικη κατάρα. Η απορία μου ήταν όταν τις έβλεπα να ψωνίζουν ρούχα από το εμπορικό κέντρο (zara, mara Κλπ). Που τα φοράνε αναρωτιόμουν!!! Από μέσα από τη μπούρκα και μέσα στο σπίτι όταν είναι οικογενειακά ή μόνο γυναίκες. (το έμαθα και αυτό και τρελάθηκα!) Η υποκρισία στο μεγαλείο της. Είδα σε εμπορικό κέντρο νεαρά με μπούρκα η οποία ανέμισε για λίγα δευτερόλεπτα και δεν πίστευα στα μάτια μου. Ψηλοτάκουνο πέδιλο, με μίνι και ροζ διχτυωτό καλσόν!!! Όχι δεν το φαντάστηκα! Κατά τα άλλα οι γάμοι γίνονται με συνοικέσια (με ανταλλαγή φωτογραφιών) και φυσικά η παρθενία είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Και όταν λεω παρθενία εννοώ και για τους δύο. Α, όλα και όλα να είμαστε δίκαιοι. (Γνώρισα μουσουλμάνο 30άρη ανύπανδρο και περήφανο παρθένο – όχι στο ζώδιο). Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι η προίκα είναι απαραίτητη προϋπόθεση δια τον γάμο, από την πλευρά όμως του γαμπρού!!
Μιλάμε άφησα την τύχη να με προσπεράσει! Τόσοι και τόσοι καταριανοί, έναν με μια πετρελαιοπηγή δε θα τύλιγα? Οι φίλες μου ακόμα με βρίζουν!! Πόνταραν στο πετρέλαιο της χρονιάς οι άθλιες....

Η απορία που έχω ακόμη όμως είναι αν φοράνε κάτι από κάτω από την άσπρη κελεμπία οι άντρες. Ο μόνος τρόπος να ξεχωρίσεις αν είσαι με τη ρόμπα πάντως είναι τα αξεσουάρ. Ακριβό ρολόι, αλυσίδα, δαχτυλίδι και μανικετόκουμπα κάνουν τη διαφορά. Η νέα γενιά προσθέτει και ένα τελευταίας τεχνολογίας κινητό με το hands free μονίμως στη μόστρα. Τα κινητά είναι η τελευταία μόδα. Οι καταριανοί τα αλλάζουν σαν πουκάμισα (συγνώμη κελεμπίες). Ο χρόνος κατοχής του κάθε μοντέλου δεν κρατάει πάνω από 3-4 μήνες. Μετά θα πάρουν το νέο μοντέλο. Για το λόγο αυτό υπάρχει και τεράστια αγορά μεταχειρισμένων κινητών.

Αν πάλι είσαι νέα γυναίκα με ενδιαφέρον για τις τάσεις της μόδας θα διαλέξεις μια μπούρκα με τα κατιτίς της. Όχι τη σκέτη. Να έχει πάνω μια δαντέλα, ένα στρας, μια παγέτα. Δεν κάνω πλάκα! Υπάρχει πλούσια ποικιλία. Τα καταστήματα με τις μπούρκες πάντως είναι σαν κηδεία. Το ωραίο είναι που έχουν και πλαστικές κούκλες ώστε να αναδεικνύεται το ρούχο στη βιτρίνα, να δεις βρε αδερφέ πως πέφτει πάνω στο σώμα. Το μακάβριο της υπόθεσης είναι όμως ότι όλες οι γυναικείες κούκλες είναι αποκεφαλισμένες!

Σκόρπιες αναμνήσεις από το μαγευτικό Qatar No1

Το αεροδρόμιο στο Qatar ήταν υπό κατασκευή (το μεγαλώνουν εν όψη των Πανασιατικών Αγώνων), δεν υπάρχει φυσούνα ώστε να μπαίνεις κατευθείαν στις αφίξεις, κατεβαίνεις τη σκάλα στο πουθενά, με το ζεστό αέρα (σε συνδυασμό με την υγρασία) να σου χαϊδεύει απαλά το πρόσωπο. Η προσωρινή είσοδος είναι σε απόσταση 50 μέτρων από το χώρο προσγείωσης, παρόλα αυτά υπάρχει λεωφορειάκι που μας μαζεύει και μας αφήνει ακριβώς μπροστά στην πόρτα. Λίγα μέτρα μετά γίνεται ο μεγάλος διαχωρισμός. Όλοι οι ταλαίπωροι πακιστανοί, φιλλιπινέζοι κλπ πάνε προς το χώρο transit και όλοι εμείς οι δυτικοί και οι ματσό καταριανοί προχωράμε να βγάλουμε βίζα. Ο μέσος όρος αναμονής στην ουρά για τη βίζα είναι 30-40 λεπτά. Οι συμπαθείς υπεύθυνοι αεροδρομίου έχουν όμως φροντίσει να μη βαριέσαι όσο περιμένεις. Έχουν πολύ έξυπνα τοποθετήσει διαχωριστικά σε μορφή λαβύρινθου με αποτέλεσμα να κάνεις ένα μίνι σλάλομ μέχρι να φτάσεις στο τέρμα. Από κει κάτι βλοσυροί τύποι σου υποδεικνύουν σε ποιο γκισέ να πας.

Αυτό που δεν αντέχω είναι το μπες βγες από κλειστό χώρο σε εξωτερικό. Ο συνδυασμός ζεστού αέρα, υγρασίας και μυρωδιάς λιμανιού είναι εξοντωτικός, ειδικά για μένα που φοράω γυαλιά και χρειάζομαι υαλοκαθαριστήρες για τον ατμό. Είμαι μάλλον τυχερή που δεν βρέθηκα εκεί το καλοκαίρι που ο υδράργυρος χτυπάει 45αρια και η υγρασία 80-90%.

Από καταλύματα έχω δοκιμάσει τα πάντα. Ευτυχώς τον περισσότερο καιρό έμενα σε πολυτελέστατο ξενοδοχείο. Έχω όμως μείνει και σε άθλιο διαμέρισμα λόγω έλλειψης δωματίων καθώς και σε συγκρότημα με μεζονέτες (compound 10-15 σπιτιών με ιδιωτική πισίνα κλπ). Το σύστημα αυτό είναι πολύ διαδεδομένο στη Doha, τα συγκροτήματα κατοικιών δίνουν και παίρνουν ενώ οι πολυκατοικίες είναι μετρημένες. Ούτως η άλλως το οικονομικοκοινωνικό χάσμα είναι αρκετά μεγάλο ώστε κάτι τέτοιο δικαιολογείται. Η Doha φιλοδοξεί να γίνει Dubai στη θέση του Dubai με αποτέλεσμα να είναι ένα τεράστιο εργοτάξιο. Οι ρυθμοί των εργασιών δόμησης πάντως είναι τρομεροί παρά τη γενικότερη τάση των ντόπιων (άμα μπορείς να αφήσεις μια δουλειά για αύριο, κάντη μεθαύριο, δεν τρέχει και τίποτα). Ξεκίνησα πέρσι τέτοια εποχή περίπου να κατεβαίνω Doha (συνολικά 6 φορές) και σε διάστημα 3 μηνών η πόλη άλλαζε συνεχώς όψη.

Μικρές Αγγελίες

1) ΘΑ ΣΕ περιμένω στο Μαραθώνα το πρώτο Σαββατοκύριακο του Σεπτέμβρη
Πρώτη δημοσίευση: 30/08/2006 Τελευταία δημοσίευση: 03/09/2006

2) ΝΕΦΕΛΗ το καλοκαίρι δεν τελείωσε, το άλλο Σαββατοκύριακο θα είμαι στον Μαραθώνα της Αίγινας, πολλά φιλιά Κώστας
Πρώτη δημοσίευση: 06/09/2006 Τελευταία δημοσίευση: 10/09/2006

3) ΝΙΑΟΥ ΜΟΥ θέλω να ξέρεις ότι σε λατρεύω και χαίρομαι που με λατρεύεις και εσύ, αλλά θέλω πάνω από όλα να βάλεις τη δουλειά σου (μα, αφού πως)
Πρώτη δημοσίευση: 10/09/2006 Τελευταία δημοσίευση: 15/09/2006

Από τη χρυσή ευκαιρία

ΠΙΠΕΡΙ!!!

Ίσως να τον έχετε πετύχει στο δρόμο.
Εγώ τον είδα χτες το απόγευμα στην Κηφισίας. Ένας παππούς με ένα μπλε στέισον βάγκον στου οποίου το ταμπλό μπροστά στη θέση του συνοδηγού είχε τοποθετήσει ένα μίνι τέμπλο εκκλησίας (με χρυσαφιά, σταυρούς και εικονίσματα). Δεν μπορώ να καταλάβω αν ήταν αυτοσχέδιο ή ειδική παραγγελία. Το καλύτερο όμως ήταν η επιγραφή που είχε τοποθετήσει με μεγάλα άσπρα γράμματα στο πίσω τζάμι.

ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΜΗ ΒΛΑΣΦΗΜΕΙΤΕ ΤΑ ΘΕΙΑ
ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΑΤΥΧΗΜΑΤΟΣ

Μαμά μαμά, πώς γίνονται τα παιδιά?

Γιατί ο άντρας είναι σα γιδοβοσκός και η γυναίκα σαν τη μικρή ολλανδέζα?


Οπλίζω, πυροβολώ και χτυπάω το στόχο! ΝΑΙ!!


Το ντύσιμο θα κρατηθώ και δε θα το σχολιάσω.


Αν κρίνω από το αυτοκίνητο, το ζεύγος είναι στάνταρ ξεχασμένα παιδιά των λουλουδιών.


Και να'σου ξεπροβάλλει!! Τσα!!
(Ο γιατρός πάντως χαλαρά, λες και βλέπει ντοκυμαντέρ!)


Ρίχτε κάτι πάνω στη γυναίκα καλέ, θα πουντιάσει!

Οι εικόνες είναι από παιδικό γερμανικό βιβλίο.

Αγάπα το συνάδελφό σου και τα σχετικά...

Με τους συναδέλφους μου έχουμε σχέση αδελφική. Είμαστε πάντα μια ωραία ατμόσφαιρα είμαστε και η λειτουργία του γραφείου βασίζεται στους βασικούς κανόνες της κοινοκτημοσύνης.

Έτσι λοιπόν,

Οι επισκέψεις στο γραφείο μου αυξάνονται όταν φέρνω μπισκότα, κέικ, κουλουράκια και άλλα συναφή (κατά τα άλλα όλοι κάνουν δίαιτα..... της πάπιας). Αντιθέτως όταν κόβω κανένα φρουτάκι, δεν έχω την ίδια επιτυχία.
Έχω επίσης παρατηρήσει ότι αν αφήσω ανοιχτή συσκευασία πάνω στο γραφείο μου το απόγευμα, το άλλο πρωί θα τη βρω σχεδόν άδεια. Μου αφήνουν όμως και κανένα ψίχουλο, μην είμαι και υπερβολική.

Οι συνάδελφοι της αιθούσης και όχι μόνο αφαιρούν τεχνηέντως άγραφα CD, ψαλίδια, χαρτοκόφτες, μαρκαδόρους, καθαριστικά για το PC, τα οποία και σπανίως μου επιστρέφουν. Μια φορά δε, με ξεγέλασαν και μου «δανείστηκαν» ωραιότατο, ολοκαίνουριο πολυμηχάνημα, το οποίο ακόμα ελπίζω κάποτε να επανακτήσω...

Ποτίζουν τη γλάστρα μου με ζήλο υπερβολικό θα πρέπει να ομολογήσω σε βαθμό κακουργήματος (ξεφορτώνονται εκεί το νερό από τα χρησιμοποιημένα πλαστικά μπουκάλια ώστε να τα πάνε για ανακύκλωση – δραστηριότητα που εγώ οργάνωσα). Με άλλα λόγια έβαλα τα χεράκια μου και έβγαλα τα ματάκια μου.

Και φυσικά η αγάπη που τρέφουμε ο ένας για τον άλλο εκδηλώνεται πολλάκις και σε καθημερινή βάση.

Για παράδειγμα δε χαλάμε χατίρια ο ένας στον άλλο. Υπάρχει συνάδελφος-επίδοξη κομμώτρια της οποίας το ταλέντο θαυμάσαμε στο ταλαιπωρημένο κεφάλι έτερου συναδέλφου σήμερα το πρωί.

Αλλαγές στην εξωτερική εμφάνιση δεν κάνεις αν δεν είσαι έτοιμος για καυστικά σχόλια.

Εδώ και μερικές μέρες αποφάσισα να βάζω φακούς επαφής στο γραφείο για πρώτη φορά. Περιέργως τα σχόλια ήταν κάτι παραπάνω από κολακευτικά.
Σήμερα είπα η κακομοίρα να ξαναφορέσω τα γυαλάκια μου γιατί είχα κουραστεί. Καλοπροαίρετος συνάδελφος μου κάνει παρουσία όλων την εξής ευγενική παρατήρηση.
«Γιατί φόρεσες πάλι τα γυαλιά? Τώρα μοιάζεις σα γραμματέας σε γερμανική τσόντα!!»
Τι απαντάς σε κάτι τέτοιο??? Και κυρίως με τι κουράγιο ξαναφοράς γυαλιά??

Πήγαινέ με όπου θέλεις ταξιτζή!

To νέο τηλεπαιχνίδι του Mega, Cash Cab σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία θα παρουσιάζει η Βίκυ Σταυροπούλου.

"Για τις ανάγκες του τηλεπαιχνιδιού, που θα προβάλλεται κάθε Σαββατοκύριακο, η ηθοποιός οδηγεί ένα ταξί και παίρνει κούρσες. Στη διαδρομή σταματά ξαφνικά σε κάποιο σημείο και κάνει ερωτήσεις στους επιβάτες, οι οποίοι αν απαντήσουν σωστά κερδίζουν δώρα και χρήματα, αν όμως κάνουν λάθος τότε η Βίκυ Σταυροπούλου τούς κατεβάζει από το ταξί όπου κι αν βρίσκονται."

Το παιχνίδι είναι προφανώς βασισμένο στο αντίστοιχο Cash Cab του Discovery Channel.

Φαντάζομαι ότι τα γυρίσματα θα αρχίσουν σύντομα αν δεν έχουν ήδη ξεκινήσει, οπότε έχετε το νου σας όσοι χρησιμοποιείτε ταξάκι. Θέλω μαλλί κομμωτηρίου, μακιγιάζ και ντυσιματάκι στην τρίχα. Μη γένουμε και ρεζίλι στην τελεόραση!

Γραφείο - Γήπεδο 1-1

Στο γραφείο από το πρωί οι συζητήσεις περιορίζονται στο μουντομπάσκετ.
Χτες το απόγευμα ήρθε προς όλους τους συνναδέλφους με e-mail (από high-profile manager παρακάλώ!) η ανακοίνωση για την αλλαγή ώρας του αγώνα μπάσκετ Ελλάδα-ΗΠΑ από 13.30 σε 10.30.
Και αναρρωτιέμαι. Ποιός ο λόγος αφού η ο αγώνας θα διεξαχθεί εντός ωρών γραφείου? Με τον πόνο μας παίζει?
Και όμως, οι φοβεροί μου συννάδελφοι έχουν κάνει "κατάσταση" στο meeting room της εταιρίας. Καρεκλίτσες, προτζέκτορας στη συχνότητα του αγώνα, κλίμα γηπέδου και δε συμμαζεύεται. Μόνο τα κασκόλ και τα τύμπανα μας λείπουν!
Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι οι διεθυντές κατοικοεδρέυουν σε άλλο κτήριο και ότι η μέρα είναι Παρασκευή, όλος ο όροφος είναι η χαρά του παιδιού.
Μέχρι στιγμής το σκορ πάντος είναι ευνοικό. Το καταλαβαίνω από τις κραυγές που ακούγονται μέχρι το γραφείο μου.
Υπόψην ότι μεσολαβούν 2 πόρτες και ένας διάδρομος.
Σας αφήνω όμως τώρα, πάω να δω το 2ο ημίχρονο.
Άντε και καλή μας επιτυχία!!

Ο Shaggy πάει παραλία...

Φανταστείτε τι μαγιό θα διάλεγε ο Shaggy από το Scooby Doo αν πήγαινε για μπάνιο.



Τον συγκεκριμένο τύπο τον πετυχαίναμε καθ'όλη τη διάρκεια των διακοπών σε διάφορες φάσεις στο νησί με το συγκεκριμένο μαγιό και μόνο. Το αποκορύφωμα ήταν όταν έκατσε κατά τύχη δίπλα μου στο λεωφορείο για Μαγκανάρι - 1 ώρα δρόμο (με την ένδυση της φωτογραφίας). Δε μπορούσα που δε μπορούσα να κρατήσω τα γέλια μου, είχα και τις 2 φίλες μου (κυρίες πάντα με τακτ και τρόπους) στο ακριβώς μπροστά κάθισμα να με κοιτάνε με νόημα του τύπου, τυχερούλα πάλι σου΄κατσε γκομενάκι!

Τρελό αγόρι!!!

Η παρακάτω φωτό από τα σοκάκια της Ίου είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα gay proud Άγγλου (μπορεί να είναι και σκανδιναβός, δεν παίρνω και όρκο). Ο συνδιασμός στράπλες μινι φόρεμα με ψάθινη καουμπόικη καπελαδούρα δένει τρελά. Αυτό που θα του έδινε όμως μια πιο σέξυ πινελιά θα ήταν ένα ζευγάρι ψιλοτάκουνα πέδιλα. Don't worry, Next year!!

Χόλιντέις ιν Ίος Άιλαντ

Φτάνουμε με τη φίλη λίγο νωρίτερα από την ώρα του check in στο χοτέλι οπότε αράζουμε το καφέ-μπαρ-ρεστοράν του χοτελίου να πιούμε ένα φραπεδάκι μέχρι να ετοιμαστεί το ρούμ.
Καταφθάνει χαμογελαστός νεαρός, μας αφήνει τα μενού και μας πετάει ένα «καμ λέιτερ?»
Παρντόν? λεω από μέσα μου, τι έγινε ρε παιδιά, μας περάσανε για ξένους? Είναι που έχω και αυτόν τον ευρωπαϊκό αέρα και το μπέρδεψα το παιδί. Δεν πειράζει όμως, θα το συγχωρήσω.
«Ελληνίδες είμαστε» του λεω γελώντας
«Εξκιούσμι», μου λεει απορημένος, «γιου γοντ μι του καμ μπακ λέιτερ?»
Τι έγινε ρε παιδιά, περάσαμε τα σύνορα και δεν το πήρα πρέφα? Ενιγούει λεω από μέσα μου, ευκαιρία να εξασκήσω και τα φοβερά μου αγγλικά!
«Του αις κόφις μιντιουμ (λες και ζητάω μπλουζάκι) γουιθ μιλκ πλιζ» του λεω με εξαιρετική προφορά και τον κολλάω στον τοίχο!

Αμέσως μου έρχεται φλασιά μια σκηνή από το πρωτοχρονιάτικο επεισόδιο των Απαράδεκτων με quest star τη Μίρκα Παπακωνσταντίνου ως κουμπάρα.
Στη σκηνή διηγείται πώς εντυπωσίασε με τα αγγλικά της σε πρόσφατο ταξίδι στο Λονδίνο.
- Μπαίνω σε ένα μαγαζί και λέω στο Εγγλεζάκι, «καν αι χεβ ε γότερ πλιζ?»
- «Οφκόρς» μου λεει το εγγλεζάκι και μου φέρνει το νερό. «Καν αι χεβ φάιβ πάουντς φορ δε σερβις?»
- «Φακ γιου» του λεω και εγώ.

Κατά τη διάρκεια της διαμονής μας στο νησί διαπιστώσαμε βέβαια ότι το φαινόμενο «ξένος τουρίστας-εργαζόμενος» είναι κάτι περισσότερο από συνηθισμένο σε εστιατόρια και clubs, καθώς το ποσοστό ξένου και έλληνα τουρίστα είναι 80-20. Αμάν κάναμε να ακούσουμε ελληνική λέξη σε παραλίες και σοκάκια. Λίγο ακόμα στο νησί και θα μαθαίναμε και ιταλικά. Οι Ιταλοί τουρίστες κέρδισαν με διαφορά το βραβείο σε ένταση φωνής και λέξεων το δευτερόλεπτο σε σημείο που νοσταλγήσαμε το καλό παραδοσιακό σαματά του έλληνα όταν πάει διακοπές.

Κατά τα άλλα μια χαρά περάσαμε. Έτσι για να μη φανώ και γκρινιάρα...!

Όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω

Στο δρόμο για το γραφείο σήμερα το πρωί σταμάτησα σε ένα μανάβικο να πάρω κανένα φρουτάκι να έχω να μασουλάω στη δουλειά. Χτες χτύπησα 1 μεγάλο πακέτο μπισκότα παπαδοπούλου - τα σοκολατένια, τα στρογυλλά με τη σοκολάτα στη μέση - για πρωινό, 1 σνίτσελ για μεσημεριανό και 1 μπολ παγωτό για βραδυνό. Ε, και σήμερα είχα λίγες τύψεις. Θα μου περάσει όμως, δεν είναι τίποτα.
Εκεί λοιπόν που έβγαζα τα νεκταρίνια από τη σακούλα, πέφτει το μάτι μου στην απόδειξη την οποία και πάραθέτω.


Θα είχε όμως ενδιαφέρον δίπλα στις τοματούλες και τις μελιτζάνες ήταν αραδιασμένα και μερικά ρολεξάκια, έτσι σαν εικαστική παρέμβαση και για να δικαιωθεί και ο τίτλος της επιχείρισης.

Πλήρως ανεπτυγμένα και λειτουργικά...

Διαβάστε το παρακάτω οποσδήποτε!

Ινδός καταφεύγει στο χειρουργείο για να απαλλαγεί από δεύτερο πέος

Μεταξύ άλλων το άρθρο αναφέρει ότι "Περίπου 100 περιπτώσεις ανδρών που γεννήθηκαν με δύο πέη έχουν καταγραφεί σε όλο τον κόσμο, με την πάθηση να εμφανίζεται σε έναν άνδρα ανά 5,5 εκατομμύρια, γράφει η εφημερίδα και αναμεταδίδει το Reuters.". Με βάση ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας είναι 11 εκατ. και η αναλογία ανδρών γυναικών 50-50, το λογικό είναι να υπάρχει 1 και μοναδικός τυχερός μεταξύ μας!!!

Περιττό να πω βέβαια τι επικράτησε στο γραφείο όταν ένας συνάδελφος ανακάλυψε το δημοσίευμα. Η απορίες ήταν πολλές και ενδιαφέρουσες...

Πηγή: www.in.gr

Γίνε και συ ένας Pollock. Μπορείς!

Jackson Pollock by Miltos Manetas

Δανείζομαι τη φωτό από το blog της sfgirlbybay γιατί εγώ δεν μπορώ να δω τα δικά μου "έργα". Τα σώζει σαν .swf.

Έλα να πάμε στο νησί...

Τη Δευτέρα θα είμαι εδώ.
Και το επόμενο Σάββατο στην πατρίδα.
Κανονικές διακοπές μετά από 2 χρόνια!!!

Cabaret

2 στα 2!! Βρήκα χτες στο Hondos στην Καλλιθέα εντελώς τυχαία το OST της ταινίας Cabaret μόνο με 7 ευρώ καθώς και το DVD με 2 ταινίες παρακαλώ (Cabaret + The Man with the Golden Arm ) στην απίθανη τιμή των 3 ευρώ.


Έχει και άλλα τέτοια διπλά DVD με παλιές ταινίες στην ίδια τιμή.

Εναλλακτικές Απαντήσεις σε Ασκήσεις Μαθηματικών

Jaan Pehechaan Ho

Χτες το βράδυ που έψαχνα να βρω μια ταινία να δω, εντόπισα ένα dvd που είχα ξεχάσει ότι υπήρχε στη συλλογή μου. Η πλάκα είναι ότι είχα πρόσφατα σημειώσει τον τίτλο για να τη νοικιάσω οπότε έκανα τρελές χαρές! Η ταινία είναι το Ghost World και τώρα πλέον ανήκει στις αγαπημένες μου.


Η αποκάλυψη όμως ήταν η ινδική ταινία του 1965 Ghamnaam που παρακολουθεί η πρωταγωνίστρια ακριβώς στην έναρξη του Ghost World. Στην ταινία μπορούμε να δούμε ένα μικρό απόσπασμα από την αρχή του Ghamnaam με ένα απίστευτο χορευτικό. (Μπορείτε να το παρακολουθήσετε εδώ.)

Το στόρυ της ταινίας είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον. 2 κοπέλες και 5 αγόρια κερδίζουν σε ένα διαγωνισμό χωρού και το έπαθλο είναι ένα ταξίδι. Στη διάρκεια της πτήσης το αεροπλάνο παθαίνει βλάβη και οι 7 μαζί με τον αεροσυνοδό ξεμένουν κάπου στο πουθενά. καταλήγουν σε μια έπαυλη όπου αρχίζουν ο ένας μετά τον άλλο να εξαφανίζονται... Σας θυμίζει κάτι σε 10 μικρούς νέγρους της Αγκάθα Κρίστι? Πρέπει να το δω οποσδήποτε!!! Υποθέτω όμως ότι bollywood ταινία του '65 δεν είναι και ότι πιο εύκολο να βρεις σε videoclub. Αν κανείς ξέρει που μπορώ να τη νοικιάσω ας μου πει!!!

9 και 1 αγαπημένα τραγούδια από τηλεοπτικές σειρές (πρόσφατες)

1) “Αναστασία” από την ομώνυμη σειρά του Mega. Ερμηνεύει η Ελευθερία Αρβανιτάκη σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου.

2) «Ήμουν Άγγελος του Τσάρλι» από το φετινό λατρεμένο «Στο παρά πέντε» με τη φωνή της Δανάης Φαβίλλη (Οι στίχοι είναι του Δημήτρη Ιατρόπουλου)

3) «Το κόκκινο φεγγάρι» από την ομώνυμη σειρά. Η Δήμητρα Γαλάνη έχει σημαδέψει αυτό τη μελωδία για μένα. ( Μουσική-Στίχοι, Καλαντζόπουλος-Νικολακοπούλου)

4) Ένα μοναδικό tango σε μουσική Κραουνάκη με τους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου ερμηνεύει η Άλκηστης Πρωτοψάλτη για την τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου του Ταχτσή «το Τρίτο Στεφάνι».

5) «Meglio Stasera» και δεν μπορείς να μην τραγουδήσεις και εσύ και ας μην ξέρεις τους στίχους. Οι Ρέππας και Παπαθανασίου επιλέγουν Miranda Martino για τους τίτλους του «Δις Εξαμαρτείν».

6) Από το «Λόγω τιμής» αγαπώ το «Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια» αλλά από όλο δίσκο κρατάω «Το σκάκι» που ακουόταν στους τίτλους τέλους και ερμηνεύει επίσης ο Γεράσιμος Ανδρεάτος.

7) «Του έρωτα και της Φωτιάς». Τη σειρά «Θύματα Ειρήνης» δεν τη θυμάμαι καθόλου αλλά το ιδιαίτερο τραγούδι των τίτλων του συγκροτήματος «Άνεμος» νομίζω έχει μείνει στο μυαλό όλων.

8) «Αγάπησα» τραγουδάει μετά από αρκετά χρόνιας απουσίας της από την ελληνική δισκογραφία (διορθώστε με αν κάνω λάθος) η Νανά Μούσχουρη για τη σειρά της ΕΡΤ «Αθήνα – Θεσσαλονίκη».

9) «Το πρόβλημά μου είσαι εσύ» με την Ελένη Τσαλιγοπούλου ήταν το καταλληλότερο κομμάτι που θα μπορούσε να επιλεγεί για τη σειρά «Φίλοι για πάντα».

και

10) «Τα κρυφά μονοπάτια» από το φετινό πρόγραμμα του ΑΝΤ1 με δικαίωσαν στο μπαμπά μου που εκτίμησε επιτέλους τα φωνητικά προσόντα του Μαζωνάκη (τα τελευταία χρόνια είμαι Μαζώ φαν). Τώρα όποτε τυχαίνει να παίζει στο ραδιόφωνο το δυναμώνει μόνος του... Go DAD!!!

"Το κανό μας"

ΝΤ. ΤΖ. ΑΟΥΑΝΤΙ (D. J. Awadi), μουσικός από τη Σενεγάλη, ο πιο διάσημος ράπερ στη χώρα του. Το τελευταίο του τραγούδι «Σουνουγκάλ», που σημαίνει «Το κανό μας», έχει παιχτεί πρώτα στο Ιντερνετ και συνοδεύεται από προβολή φωτογραφιών που δείχνουν τα ταλαιπωρημένα πρόσωπα νέων ανθρώπων που η κυβέρνηση αναγκάζει να φύγουν σε άλλες χώρες, αναζητώντας εκεί καλύτερη τύχη. Το τραγούδι του Αουάντι είναι ένα σκληρό κατηγορώ κατά της κυβέρνησης, «που στεγνώνει τη χώρα από τα πιο φρέσκα παιδιά της». Οι περισσότεροι κάνουν ταξίδι 100 χιλιομέτρων, διασχίζοντας τον Ατλαντικό με ξύλινες βαρκούλες για να φτάσουν στα Κανάρια Νησιά. Πολλοί πνίγονται στη θάλασσα ή πεθαίνουν από πείνα και εξάντληση. Οσοι καταφέρνουν να φτάσουν «είναι ζωντανοί νεκροί» και δεν μπορούν να ορθοποδήσουν ώσπου να περάσουν εβδομάδες πολλές. Λέει το τραγούδι του: «Μου υποσχέθηκες ότι θα έχω δουλειά / Μου υποσχέθηκες ότι δεν θα πεινάσω / Μου υποσχέθηκες εργασία και ελπίδα / Αλλά μέχρι στιγμής, τίποτα / Γι' αυτό και φεύγω μ' αυτό το κανό / Και ορκίζομαι να μη μείνω εδώ ούτε λεπτό ακόμα / Χίλιες φορές να πεθάνω, παρά να ζω σε τούτη την κόλαση». Μπορείτε να το ακούσετε το τραγούδι στη διεύθυνση: http://www.studiosankara.com/sunugaal.html

ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΗΛΗ Πρόσωπα & προσωπεία του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ στη σημερινή Ελευθεροτυπία

Περισσότερες πληροφορίες στο post Σενεγάλη, μετανάστες και ραπ της Άννας.

Ο Δρακουμέλ εν δράσει...

Την περασμένη εβδομάδα και καθώς διανύουμε περίοδο διακοπών αναγκάστηκα (δια της μεθόδου χωσέ) να μεταφερθώ στη γραμματεία της διευθύνσεως (ευτυχώς μόνο για μια μέρα) αφού θα έλλειπε η μια εκ των δυο γραμματέων. Πήρα και εγώ όλους τους φακέλους μου, σέταρα το PC για να βλέπω τα e-mail μου, βολεύτηκα στην καρέκλα και στρώθηκα στη δουλίτσα μου. Όλα καλά και όλα ωραία μέχρι που σε κάποια φάση χτυπάει το τηλέφωνο. Ο αριθμός δε μου λεει κάτι αλλά έχω ένα κακό προαίσθημα. Και δεν έκανα λάθος!
Γυναικεία ύποπτη φωνή: Καλημέρα σας!
- Καλημέρα,
- Τηλεφωνώ από το γραφείο του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη (ακόμα και τώρα που γράφω αυτό το όνομα κοιτάω γύρω μου μη μου πέσει τίποτα στο κεφάλι). Ο κ. Μητσοτάκης θα ήθελε να μιλήσει με τον κ. Χ (όπου Χ ο διευθυντής μας).
- Ιιιι!!! (αλλά Ζουμπουλία αλλά πιο πνιχτό μην καρφωθούμε κιόλας -είμαι σίγουρη ότι το άκουσε!) ενώ παράλληλα κολλάω μαζί με την καρέκλα στον τοίχο πίσω μου.
Το υπόλοιπο της συνομιλίας δεν το θυμάμαι και ούτε έχει σημασία.
Γιατί τώρα ξέρω ότι κάτι κακό θα μου συμβεί σύντομα. Πες με προληπτική αλλά το συγκεκριμένο πρόσωπο είναι αποδεδειγμένα γρουσούζης και θα σας παραθέσω παραδείγματα στο τέλος.
Περνάνε μερικές ώρες ακόμα και έχω ξεχάσει το τηλεφώνημα ώσπου κοιτάζω τυχαία την δεξιά μου παλάμη η οποία έχει καλυφθεί σχεδόν εξ'ολοκλήρου από κατακόκκινο μελάνι. Το παντελόνι μου το ίδιο. Και φυσικά φαντάζομαι ότι και το πρόσωπό μου δεν την έχει γλιτώσει. Μάγουλο και πηγούνι έχουν και αυτά κόκκινες στάμπες. Από μακριά μοιάζω σαν να είμαι καλυμμένη με αίματα! Ο Γκαντέμης ξαναχτυπά!!
Η απορία μου βέβαια είναι πώς γέμισα κόκκινο μελάνι αφού από το πρωί κρατάω μόνο ένα πράσινο στυλό!
Πολύ αργότερα ανακάλυψα ότι το εξωτερικό κάτω μέρος του πράσινου στυλό έχει κόκκινο μελάνι (από σπασμένο στυλό στη μολυβοθήκη...)

Και τώρα τα ντοκουμέντα:
Επειδή η εταιρία μου έχει αναλάβει κάποιο έργο του ιδρύματος του πατέρα ακατονόμαστου, πολλοί συνάδελφοι αναγκάζονται να χρησιμοποιούν το συγκεκριμένο όνομα καθημερινά. Μετά τα παρακάτω περιστατικά περιοριζόμαστε όλοι στα αρχικά του έργου ή στον προσφιλή χαρακτηρισμό «ο Γκαντέμης».
Υπολογιστές έχουν «σκάσει», οθόνες έχουν καεί, μοτοσικλέτα συναδέλφου εκλάπη έξω από το ίδρυμα του Γκαντέμη όσο αυτός ήταν μέσα για δουλειά ενώ 3 θάνατοι στενών συγγενών 3 συναδέλφων σημειώθηκαν όσο αυτοί ασχολούνταν αποκλειστικά με το συγκεκριμένο έργο.
Βγάλτε τα συμπεράσματά σας!!!

MASSA HURRY

Και όμως! Ο παραπάνω τίτλος είναι επιγραφή σε Καντίνα στην Εθνική στο ύψος του Κρυονερίου κοντά στο γραφείο μου. Δεν μπορείτε να πείτε!! Είναι το λιγότερο εφάνταστος...
Δεσμεύομαι να ανεβάσω τη σχετική φωτό σύντομα. Σήμερα περνώντας με αυτοκίνητο δεν πρόλαβα, το σοκ ήταν πολύ μεγάλο.

Βιβλιοπροτάσεις

Το κλασικό "Εν ψυχρώ" του Καπότε. Βρισκόταν πάντα στη λίστα με τα βιβλία που ήθελα οποσδήποτε να διαβάσω. Με αφορμή το φετινό (υπέροχο) "Capote" βρήκα την paperback έκδοση της Penguin την οποία διαβάζω στη διαδρομή σπίτι-γραφείο-σπίτι εναλλάξ με το διπλανό βιβλίο.

Τώρα θα μου πείτε πως τα συνδυάζω αυτά τα δύο! Άβυσσος η ψυχή ...
"The Devil wears Prada" της Lauren Weisberger το οποίο και περιμένω πως και πως να το δω στο σινεμά (δεν μπορεί να είναι και εντελώς πατάτα, αφού πρωταγωνιστεί η Meryl Streep!)